Bijna akkoord over reactie op Irakrapport

DEN HAAG - De coalitiepartijen CDA, PvdA en ChristenUnie lijken het eens te zijn over een gezamenlijke reactie op het Irakrapport van de commissie-Davids.

Alle ministers komen daarom dinsdagochtend in een extra vergadering bijeen om zich daarover uit te spreken.

Een woordvoerder van de Rijksvoorlichtingsdienst bevestigde maandag de extra raad. Het is volgens hem de eerste keer dat de voltallige ministerraad zich over de kwestie buigt. Afgelopen vrijdag was het onderwerp in kleinere kabinetskring besproken.

Vicepremier Wouter Bos hield het er maandag op een PvdA-bijeenkomst in Groningen op dat er maandag vooruitgang was geboekt met de kabinetsreactie op het Irak-rapport. ''Maar als we er uit zouden zijn, was er morgen geen ministerraad. De laatste loodjes wegen het zwaarst.''

Standpunt

Ook in de afgelopen weken zaten de meest betrokken ministers herhaaldelijk om de tafel met premier Jan Peter Balkenende en de vicepremiers Wouter Bos en André Rouvoet om tot een gezamenlijk standpunt te komen. Maandagochtend bespraken ze de tekst van de brief aan de Tweede Kamer nog tijdens een werkontbijt.

De commissie-Davids onderzocht de politieke steun die Nederland in 2003 gaf aan de omstreden Amerikaans-Britse inval in Irak.

Na de presentatie van het kritische rapport op 12 januari dreigde een kabinetscrisis, nadat Balkenende in zijn eerste commentaar belangrijke conclusies van de commissie had tegengesproken. Die reactie viel slecht bij coalitiepartij PvdA.

Brief

De crisissfeer werd na een dag gesust met een brief waarin het kabinet stelde dat het volkenrechtelijk mandaat voor militair ingrijpen ''adequater'' had gemoeten. De gesprekken over een officiële kabinetsreactie op het Irak-rapport verliepen daarna moeizaam.

Betrouwbare bronnen sluiten niet uit dat de toekomstige rol van Nederland in Afghanistan dinsdag ook aan de orde komt tijdens de extra ministerraad. Ook over deze politiek gevoelige kwestie is al veelvuldig achter de schermen gesproken, maar de coalitie is verdeeld over een langer verblijf in Uruzgan.

Kleinere missie

CDA-minister Maxime Verhagen (Buitenlandse Zaken) wil daar het liefst met een kleinere missie verder. De PvdA en de ChristenUnie willen dat niet. De CDA-fractie sluit niets uit.

De coalitiepartijen lijken het wel eens over het sturen van Nederlanders om Afghaanse politiemensen en militairen te trainen. De NAVO kijkt naar deze mogelijke toekomstige rol van Nederland. De opbouw van veiligheidsdiensten is voor Afghanistan belangrijk om voor de eigen veiligheid te kunnen zorgen.

De Tweede Kamer wil dat het kabinet voor 1 maart een besluit over Afghanistan neemt.

© ANP 
Uitgegeven: 8 februari 2010 23:13

NAVO vraagt Nederland officieel te blijven

DEN HAAG/BRUSSEL - De NAVO heeft Nederland officieel gevraagd langer actief te blijven in Afghanistan. Het verzoek is van zeer recente datum, aldus een bron in Den Haag. Wat de inhoud is van het verzoek en of het over Uruzgan of over een andere provincie gaat is nog vertrouwelijk. Het kabinet zal daar mogelijk dinsdag mededelingen over doen.

De NAVO deed op een top in december al het verzoek aan alle landen die nu meedoen aan de internationale stabilisatiemacht ISAF om langer te blijven en het aantal manschappen in Afghanistan te verhogen. Een flink aantal NAVO-landen heeft daaraan inmiddels gehoor gegeven.

Het Nederlandse kabinet praat sinds december over de Nederlandse betrokkenheid in de periode na augustus 2010, als de huidige missie in Uruzgan afloopt. CDA, PvdA en de ChristenUnie zijn het daar niet over eens. Het kabinet heeft de Tweede Kamer beloofd voor begin maart een besluit te nemen.

Telegraaf, ma 08 feb 2010, 21:21

Russen kopen Franse oorlogsbodems

PARIJS - Rusland wil naar het zich laat aanzien in Frankrijk vier grote aanvals- en landingsvaartuigen voor zijn marine kopen. Dit heeft het Franse ministerie van Defensie maandag laten weten. De twee partijen spraken eerst over één zo'n vaartuig uit de klasse Mistral, maar het worden er waarschijnlijk vier, zei Jacques de Lajugie van de verkoopafdeling van het ministerie. Het is voor het eerst dat het Kremlin dergelijke aankopen in een NAVO-land doet.

Het 200 meter lange landingsschip dat Rusland op het oog heeft, kan negenhonderd militairen, pantserwagens of tanks en helikopters vervoeren voor het uitvoeren van landingen. Het heeft landingsvaartuigen aan boord en weegt 21.000 ton. De boot kost tussen de 500 en 600 miljoen euro. Dit type schip is bij de Franse marine het op één na grootste van de vloot.

Het Franse persbureau AFP berichtte eerder dat Rusland ook met een Nederlandse en met een Spaanse onderneming over dergelijke vaartuigen heeft gesproken, respectievelijk Damen Schelde en Navantia.

Telegraaf, ma 08 feb 2010, 15:16

Marco Kroon vecht tegen windmolens

ROTTERDAM - Kapitein Marco Kroon, die vorig jaar wegens heldhaftig optreden in Afghanistan de Militaire Willems-Orde kreeg, wil zo snel mogelijk weer de draad oppakken.
Kroon wil over drie weken weer aan de slag bij Defensie. Het ministerie stuurde de van drugshandel verdachte Kroon vorige week met buitengewoon verlof.

,,Ik vecht tegen windmolens'', zegt hij in het AD. Hij is bang dat de zaak tegen hem nog jaren gaat duren. ,,Hoe dan ook zal ik de rest van mijn leven last houden van deze beschuldiging.''

Kroon verwacht dat koningin Beatrix hem persoonlijk benadert als zijn onschuld is aangetoond. De vorstin heeft zich tot nu toe niet gemeld bij haar ridder. ,,Ik had het vreemder gevonden als ze me wel wat had laten weten. Maar ik ben ervan overtuigd dat ze van zich laat horen als deze kwestie voorbij is. Hare Majesteit is zo'n warme vrouw, ze is een soort oma voor je.''

AD, 08/02/10 07u05

‘Iedereen vond het een voorrecht dit werk te mogen doen’

Zware en emotionele klus van USAR zit erop

DEN HAAG - Ook al heeft hij Haïti verlaten, de penetrante geur van de
dood vergeet hij niet meer. Luitenant-kolonel Hans van de Ven werd
als lid van het Urban Search And Rescue team geconfronteerd met de
meest afschuwelijke ellende.
Wat de landmachtmilitair nog geen twee dagen na
de zware aardbeving ziet, valt bijna niet te beschrijven.
Overal gewonden, heel veel doden, zestig tot zeventig
procent van de infrastructuur verwoest, gebouwen, de
haven, ziekenhuizen en dokterspraktijken in puin. Er is
niets meer. “De beelden overvielen me wel. Het was allemaal
zeer surrealistisch. Stel je een stad voor, drie keer
zo groot als Amsterdam en met drie miljoen inwoners.
Een catastrofe! Mensen waren apathisch, liepen doelloos
rond. Wat voelde ik me machteloos in die chaos.”
Ondanks de aangrijpende werkelijkheid focust kwartiermaker
Van de Ven zich op de komst van zijn 62 collega’s
van het Urban Search And Rescue team (USAR). Zijn gevoelens
en indrukken ‘parkeert’ hij even voor later.

Emotioneel
Het militair zijn komt de overste goed van pas. Onder
meer regelt hij bij de Verenigde Naties transport en begeleiding,
zodat de reddingswerkers direct na aankomst
aan de slag kunnen. Zijn coördinerende rol, een en ander
regelen bij de Amerikaanse militairen op het vliegveld
van Port-au-Prince, is eveneens van belang. Verder
legt hij contact met een reddingseenheid uit IJsland en
treft tot zijn verrassing oude bekenden van een Amerikaans
USAR-team met wie hij vorig jaar nog op de Filippijnen
oefende. Bij de Yanks brengt hij de eerste nacht
op Haïti door.

De volgende dag arriveert de rest van het Nederlandse
team. Het splitst zich op in vier reddingsgroepen met
elk twee speurhonden. De ondersteuningsgroep staat
de eenheden bij, vooral op het gebied van de logistiek.
Daarin speelt majoor John van de Wiel, compagniescommandant
bij het Opleidings- en Trainingscentrum
Rijden, een voorname rol. Samen met commandant
Stafgroep Van de Ven zijn zij de enige militairen binnen
het USAR team. Naast politiemensen, beveiligingsmedewerkers
en medici bestaan de groepen voor meer dan
de helft uit brandweerpersoneel. Binnen een half uur
na aankomst lopen de teamleden door het puin op zoek
naar overlevenden. Vanaf dat moment zijn de dagen
lang, zwaar, intens, emotioneel en met een gevoelstemperatuur
van rond de veertig graden ook erg warm.
De inzet wordt binnen enkele uren beloond. USARNederland
vindt de jonge moeder Paula onder het puin.
Ze leeft nog.* Vanwege de onveiligheid in Haïti zouden
de reddingsgroepen ‘s avonds terug moeten gaan naar
het vliegveld. Maar onder de betonbrokken klinkt het
gehuil van een kind. Het ligt klem onder een dood lichaam.
Uiteraard gaat de kleine voor. Eenmaal bevrijd,
pakt één van de Nederlanders het ogenschijnlijk ongedeerde
meisje voorzichtig op zijn arm en geeft haar wat
water. Na een medische controle van het geredde duo
zit de dag er voor de redders op. Op de terugweg banen
ze zich een weg door een haag van uitzinnig blije familie
en applaudisserende Haïtianen. De avond is voor de
teamleden zelf. Samen verwerken ze de indrukken van
de dag. Van de Ven: “Dat is prettig. We kennen elkaar al
lang. Het is een heel goede club, die werkt als een geoliede
machine. Iedereen heeft iets toe te voegen op
zijn eigen manier, met zijn eigen expertise.”

Samenwerking
Later weet het USAR team nog een man te redden,
maar daarmee zijn de korte momenten van euforie geteld.
Dode lichamen zijn alles wat rest. Zo ook die van
het Nederlandse koppel en hun net geadopteerde kind.
De redders nemen de berging voor hun rekening en
houden voor het paar een korte afscheidsceremonie.
Verder zet het team nog een gecoördineerde actie op
met de mariniers om de adoptiekinderen te evacueren.
Over die samenwerking is Van de Ven lovend. “Ook toen
we van Haïti via Curaçao naar huis gingen, heeft de marine
ons fantastisch opgevangen met onder meer een
barbecue op marinekazerne Suffisant. Heerlijk na al die
dagen maaltijden uit blik en kaakjes.”

Ook roemt hij de collega’s van land- en luchtmacht.
Op het Kustwachtsteunpunt Hato werkte de eerste zich
in het zweet om alle uitrusting zo snel mogelijk naar
Haïti te krijgen. Daarvoor laadden ze veertien ton aan
spullen van een KDC-10 over in kleinere toestellen, die
vervolgens naar Port-au-Prince vlogen.
Hoewel Haïti nog steeds in de vernieling ligt, zit het
werk er voor het USAR-team op. “Onze taak was mensen
opsporen en redden”, stelt Van de Ven. “Dat hebben we
gedaan. Het was een uitputtende missie, een moeilijke
klus, maar wel een hele eervolle. Iedereen in het team
vond het een voorrecht dit te mogen doen.”●

Bron: Defensiekrant dd. 040210

British forces are preparing for their biggest operation in Afghanistan to clear Taliban fighters out of their last remaining urban stronghold.
Approximately 15,000 British, American and Afghan troops will be involved in Operation Moshtarak, which takes its name from the word "together".
Special forces units SAS and the SBS will join troops from the Grenadier Guards and the Royal Welsh Battle Group to make up the 4,000-strong UK contingent.
The troops have been getting into position over the past 48 hours, with civilians being warned to leave the area before the fighting starts.
Senior military figures have warned there will be casualties during the operation to secure control of central Helmand province.
In an exclusive interview with Sky News, the director of communications for operations in Afghanistan explained why details of the offensive had been announced in advance.
“We want to give the Taliban in those areas a chance either to put down their weapons and choose not to fight and become part of legitimate society in those areas, or to fight," Major-General Gordon Messenger said.
Taliban that choose to fight will be "subject to overwhelming force and will be defeated," he added.
The military spokesman warned there could be British casualties.
"There's going to be clearance operations, and I think it's likely there will be a defence put up and there will be a fight," he said.
Operation Moshtarak will pit helicopter gunships, fighter jets and unmanned drones against the Taliban's ground tactics in the town of Marjah, where there are 2,000 insurgents.
Increasing numbers of Afghan soldiers are fighting alongside the British and Americans, Major-General Messenger said.
"Its the allegiance of the population and the security of the population which is really at the heart of this," he added.

Sky News Online
3:25pm UK, Sunday February 07, 2010

 De Afghaanse president Hamid Karzai overweegt de dienstplicht weer in te voeren. Hij zei dat zondag op een internationale veiligheidsconferentie in het Duitse München, meldde de BBC.

Karzai zei dat stamleiders bij hem hebben aangedrongen op invoering van de dienstplicht. Tot 1992 gold de dienstplicht in het land. Er wordt al langer over gediscussieerd, maar vorige week zei minister Abdul Rahim Wardak van Defensie nog dat dienstplicht niet nodig was omdat het leger genoeg rekruten kan krijgen.

De NAVO dringt er bij lidstaten van het bondgenootschap op aan om extra trainers naar Afghanistan te sturen om in 2011 een Afghaanse politie- en legermacht te krijgen die 300.000 manschappen telt.

De NAVO en het Afghaanse veiligheidsapparaat begint deze week vermoedelijk een groot offensief in de zuidelijke provincie Helmand. De operatie moet volgens de commandant van de buitenlandse troepen, Stanley McChrystal, ,,een sterk signaal uitzenden'' dat de Afghaanse regering haar invloed aan het uitbreiden is. Aan de operatie gaan duizenden militairen deelnemen.

ANP | Gepubliceerd op 07 februari 2010, 19:34

NAVO-chef: alternatief plan Afghanistan komt te vroeg

München, 6 febr. De secretaris-generaal van de NAVO vindt het nog te vroeg om nu al te praten over een alternatieve Nederlandse rol in Afghanistan als de missie in Uruzgan ten einde komt.  

Daarmee neemt hij afstand van de Britse generaal Simon Levey, bij de NAVO verantwoordelijk voor de opbouw van het Afghaanse leger, die zaterdag in de Volkskrant opperde dat Nederland zich zou kunnen gaan toeleggen op het opleiden van Afghaanse militairen in andere gebieden dan Uruzgan.

,,Ik volg de Nederlandse ontwikkelingen op de voet", zei NAVO-chef Rasmussen zaterdag in München, waar hij een conferentie bijwoont over internationale veiligheid en defensie. ,,Ik weet dat er in Nederland intensief politiek beraad plaats vindt en dat het Nederlandse kabinet nog geen besluit heeft genomen. Maar het is natuurlijk mijn grote wens dat alle bondgenoten en partners binnen ISAF het volhouden. Want het gaat hier om de solidariteit binnen het bondgenootschap. Verder wil ik het nu overlaten aan de Nederlandse regering.’’

In oktober vorig jaar, toen de Tweede Kamer net in een motie had gevraagd om terugtrekking uit Uruzgan, zei Rasmussen dat het de Talibaan ,,in de kaart zal spelen'' als Nederland zijn troepen terugtrekt uit Uruzgan.

De Amerikaanse ambassadeur bij de NAVO reageerde geprikkeld op het bericht over een alternatief voor de missie in Uruzgan. ,,Het meest behulpzame wat Nederland kan doen is blijven in Uruzgan’’, aldus ambassadeur Ivo Daalder, ook in München. ,,Opleiding van Afghaanse militairen is belangrijk. Maar het allerbelangrijkste is de troepen en het provinciale reconstructieteam (PRT) in Uruzgan te houden.’’

Los van wat Nederland doet benadrukte Rasmussen wel het grote belang van uitbreiding van het opleidingsprogramma van de NAVO voor Afghaanse militairen. ,,De trainingsmissie is cruciaal voor onze strategie om verantwoordelijkheid over te dragen aan de Afghanen. Maar we hebben te weinig trainers.’’

Rasmussen kondigt aan dat hij de komende dagen en weken zal gaan bellen met de hoofdsteden van NAVO-lidstaten, om te vragen extra militairen toe te zeggen voor de trainingsmissie, of bestaande missies zo te veranderen dat mankracht vrijgemaakt kan worden voor opleiding. Rasmussen mikt er op dat die toezeggingen deze maand nog gedaan zullen worden, ,,zodat ons trainingsprogramma van de grond kan komen’’.


NRC

OOSTERBEEK - Er moet niet worden bezuinigd op het budget van defensie. Dat stelde CDA-minister Verhagen (Buitenlandse Zaken) vandaag op de jaarlijkse Bilderbergconferentie van werkgevers in het Gelderse Oosterbeek over duurzaam herstel. Verhagen noemt bezuinigen op defensie 'kortzichtig'. "Het kan niet met minder."

Verhagen pleitte ervoor dat de Europese Unie (EU) over tien jaar samen met de VS en China de G3 vormen en de EU met één zetel in de Veiligheidsraad zit. ,,Als we een rol van betekenis willen spelen op het wereldtoneel, dan zullen de lidstaten van de Europese Unie moeten leveren", aldus Verhagen. ,,Dat betekent dat we ook zullen moeten investeren in onze defensiecapaciteiten. In tijden van crisis is dat geen populaire boodschap, maar ik zeg het tóch: het zou kortzichtig zijn om in deze onzekere wereld, met zijn weerbarstige uitdagingen, en zijn vele crises in de maak, op defensie te bezuinigen."

Volgens Verhagen moet Europa, en daarbinnen Nederland, blijven werken aan de strategische alliantie met de VS en investeren in haar slagkracht. ,,We kunnen er immers niet blindelings op blijven vertrouwen dat de Amerikanen wel borg zullen blijven staan voor onze veiligheid in de wereld." Als wij niet leveren, zal de VS zich steeds meer op andere strategische partners gaan richten, zo betoogde Verhagen. Hij concludeert dat meer geld voor Defensie wellicht lastig wordt in verband met de miljardenbezuinigingen die eraan staan te komen, maar ,,met minder kan het niet", zo liet hij geen misverstand over de vraag of er op Defensie kan worden bezuinigd.

De uitspraken van Verhagen zijn opmerkelijk, omdat ambtenaren op verzoek van het kabinet nu werken aan bezuinigingsplannen ter grootte van 35 miljard euro. Daarbij zijn officieel alle opties open. Bovendien ligt de kwestie gevoelig, omdat de coalitiepartijen ernstig verdeeld zijn over de toekomst van Nederlandse missie in Uruzgan en het kabinet op eieren moet lopen om met een uitgebreid antwoord op het rapport van de commissie Davids naar de inval in Irak te komen.

Hoewel alle bezuinigingsopties officieel open liggen, liet Verhagen er gisteren voor zijn gehoor van werkgevers, verder geen twijfel over bestaan hoe hij aankijkt tegen het door de PvdA-gewenste nieuwe toptarief voor inkomstenbelasting van 60 procent. Hij noemt die maatregel ,,heel onverstandig". Het huidige Nederlandse toptarief van 52 procent is in vergelijking met het buitenland al hoog, stelt Verhagen. ,,Wat is er onverstandiger dan het hier in Nederland onaantrekkelijk te maken om ergens goed in te zijn? Wil je de mensen behouden die het geld voor Nederland moeten verdienen, dan moet je ze natuurlijk niet wegjagen. Ik noem het 60 procent toptarief een klassieke fout die Nederland en de Nederlanders op den duur alleen maar armer zal maken."

Eerder zei premier Balkenende (CDA) in een interview met De Telegraaf ook al niets te zien in het toptarief van 60 procent, zoals de PvdA-fractie graag zou zien. Vice-premier en PvdA-partijleider Bos liet kort daarop weten dat het toptarief nog een reële optie was.

Telegraaf, za 06 feb 2010, 15:56

In Afghanistan je leven wagen, terug in Nederland worden afgedankt... Volgens vakbonden en advocaten gaat het om tientallen Oeroezgan-gangers die dit lot wacht nadat hun ’verklaring van geen bezwaar’ werd ingetrokken. Reden: betrokken militairen pleegden, vóór ze werden uitgezonden, delicten. Hun straf accepteerden ze, hun commandanten werden op de hoogte gesteld maar bleven in de hondstrouwe soldaten geloven. „Grof schandaal”, zegt advocaat Michael Ruperti, „deze kerels worden eerst het oorlogsgebied ingestuurd, daarna laat Defensie ze vallen. Móchten ze al heelhuids thuiskomen!”

John was goed genoeg voor front Oeroezgan, maar daarna werd hij door krijgsmacht afgedankt

AFGESCHOTEN DOOR DEFENSIE

door CHARLES SANDERS

AMERSFOORT, zaterdag 05-02-2010 | John P. is mentaal aangeslagen, fysiek vleugellam. De korporaal 1 van de Luchtmobiele Brigade zit werkeloos thuis, terwijl zijn peloton in Oeroezgan tegen de Taliban vecht. De beroepsmilitair heeft fouten gemaakt in de privésfeer, maar deed daarvoor drie jaar geleden al boete. Met een voorwaardelijke gevangenisstraf en honderd uur dienstverlening in een bejaardenhuis.

„Het vreet aan me, elke minuut van de dag”, zegt de korporaal. „Ik hoor bij mijn eenheid, in Afghanistan. Ze hebben mij daar nodig en ik kan niet zonder de kameraadschap én het werk. Maar Defensie heeft me bij het oud vuil gezet.”
P. is volgens zijn superieuren een voorbeeldig militair. Hij diende van augustus tot en met december 2007 in Oeroezgan met zijn geliefde eenheid; het 1e antitankpeloton van de D-compagnie, 13e infanteriebataljon Luchtmobiel, Regiment Stoottroepen Prins Bernhard. Een roerige tijd. Slag om Chora, Operatie Spin Ghar, Brits offensief in naburig Helmand.
 „Het ’boerenbataljon’ uit Assen”, grijnst de 24-jarige wrang, „neusje van de zalm, de besten van de besten, ’niet lullen maar doen’ is ons motto! We zagen vijf maanden lang, bijna elke dag, actie. Het was de zwaarste tijd in Oeroezgan. De Taliban werd onze kant op gedreven, richting Deh Rawod en Volendam, onze vooruitgeschoven post. Ik was erbij toen Tim Hoogland van de Bravocompagnie donderdag 20 september 2007 sneuvelde. Met drie Bushmasters zijn we hem te hulp geschoten, we kwamen in een Talibanhinderlaag, rpg-granaten ontploften overal. We moesten één voertuig achterlaten, ik gaf dekkingsvuur met de Mag. Uiteindelijk konden we Tim meenemen, schietend baanden we ons een weg naar de eigen linies. Daar, in Camp Hadrian, werd zijn dood vastgesteld.”
John P. keerde heelhuids terug bij zijn vriendin Lieke in Drenthe. Zijn superieuren waren zonder uitzondering vol lof over de jonge korporaal. Bekwaam, gedreven, leidinggevende kwaliteiten, kameraadschappelijk. Hij kreeg een bonus én tevredenheidsbetuigingen van zijn sergeant, zijn luitenant, zijn kapitein en zelfs de bataljonscommandant. ’Deze korporaal laat zien dat er op hem vertrouwd kan worden, hij heeft zorg voor zijn personeel en kan leiding geven onder gevechtsomstandigheden. Tevens is hij in staat om beslissingen te nemen in het heetst van de strijd. Een aanwinst voor de krijgsmacht.’
        
Droom
„Ik werd voorgedragen voor de onderofficiersopleiding aan de KMS in Weert”, vertelt John. „Geweldig, die eer, een droom kwam uit. Maar eerst zou ik nog opnieuw op uitzending gaan met de jongens van mijn peloton. Afgelopen december zijn ze vertrokken. Zonder mij.”
Want P. kreeg 29 januari vorig jaar een onheilstijding die hem deed duizelen. Namens de minister van Defensie werd hem door secretaris-generaal Annink te verstaan gegeven dat zijn ’verklaring van geen bezwaar’ zou worden ingetrokken. Inlichtingendienst MIVD had een hernieuwd veiligheidsonderzoek ingesteld en daaruit bleek dat de korporaal in 2006 bij twee geweldsdelicten betrokken was geweest. Iets wat John P. nota bene drie jaar eerder zelf al aan Defensie had gemeld.
Drs. A.H.C. Annink, namens de minister: ’U heeft blijk gegeven over weinig zelfbeheersing te beschikken en gewelddadige handelingen niet te schuwen. Het operationele en expeditionaire karakter van de krijgsmacht vergt dat personeel nauw met elkaar samenwerkt en op elkaar kan vertrouwen. Het risico dat een collega gedurende deze samenwerking gewelddadig gedrag vertoont, levert bij een organisatie als Defensie, die bevoegd is tot gebruik van wapens en munitie, grote risico’s op. Onaanvaardbaar voor de vervulling van een vertrouwensfunctie.’
        
John P. is gebroken, hij kan er amper over praten. „Ik heb tijdens mijn uitzending meer dan honderd kogels afgevuurd, knokte zij aan zij met mijn kameraden, soms op leven en dood. Hoezo ben ik een onaanvaardbaar risico?”
Over de misstappen die hij in de zomer van 2006, toen hij al diende bij de Luchtmobiele Brigade, beging, is de korporaal altijd open en eerlijk geweest. Ook richting zijn superieuren, die wisten van de incidenten. „Ik heb stomme fouten gemaakt, één keer in een discotheek in Raalte toen een kerel mijn vriendin in het gezicht sloeg. En later op Terschelling, toen vrienden van me werden bedreigd door een menigte dronkenlappen. Ik gebruikte mijn vuisten en dat had ik niet moeten doen. Ik kreeg voorwaardelijk en die taakstraf, terecht natuurlijk. Defensie was op de hoogte, ze wisten alles en toch mocht ik voor de BV Nederland in Oeroezgan mijn leven wagen. En, laat dat duidelijk zijn, ik deed het met passie en met liefde. Want de Koninklijke Landmacht is alles voor mij!”
De advocaat van John P., reserveofficier mr. Michael Ruperti uit Amersfoort, heeft geen goed woord over voor Defensie. En dan bedoelt hij niet de militairen die het vuile werk opknappen, maar de top in veilig Den Haag. Want daar werd korporaal John P. geslachtofferd.
Ruperti, vicevoorzitter van de Militaire Balie: „De procedure rond de ’verklaringen van geen bezwaar’ deugt van geen kant.
Veel te traag en uitgevoerd door de verkeerde mensen. De MIVD bijvoorbeeld, veilig verscholen achter hun Haagse bureaus. Waarom hebben commandanten geen verantwoordelijkheid? Die kennen deze jongens, die weten wat voor vlees ze in de kuip hebben.”
        
Advies
De advocaat wist bij de Bezwarencommissie Veiligheidsonderzoeken Defensie een positief advies voor zijn cliënt af te dwingen. De conclusies van de commissie verschilden vooral zo van de MIVDbevindingen omdat nu wel rekening werd gehouden met de mening van officieren die dagelijks met John P., ook in Oeroezgan, werken. Maar minister van Defensie Eimert van Middelkoop boorde alle hoop de grond in toen hij, zeer ongebruikelijk, op 5 januari jl. aan de korporaal liet weten het advies van de commissie te zullen negeren. De ’verklaring van geen bezwaar’ kwam er niet.

„Als het ontslag straks wordt aangezegd, stappen we naar de bestuursrechter”, zegt mr. Ruperti. „Ik ken tal van andere kerels die na hun Oeroezgan-uitzending werden gepakt op oude strafzaken. Alleen al in mijn eigen praktijk: twee militairen van het Korps CommandoTroepen, twee korporaals van de Luchtmobiele Brigade. Elitesoldaten, die hun nek mochten uitsteken in Afghanistan en eenmaal terug om sleetse akkefietjes werden opgeofferd. Eén zaak wist ik terug te draaien, terwijl die commando nota bene een zwaardere straf van de rechter had gekregen dan John P. Onvoorstelbaar, dat geblunder van de MIVD. Ik vraag alle militairen die dit ook ondergaan, zich bij mij te melden. Dan kunnen we de minister een zwartboek aanbieden.”
Bij de vakbonden heerst woede en onbegrip. Wim van den Burg, voorzitter van de AFMP/FNV: „Vreemd, oneerlijk. Je zendt jongens willens en wetens uit, vervolgens ontsla je ze vanwege die oude zaken. Wordt dit een trend? Dat Defensie geen criminelen in haar organisatie duldt, is logisch. Maar deze mannen zijn voor eerder gemaakte fouten gestraft. Vervolgens hebben ze zich meer dan bewezen. En, let wel, onder de zwaarst denkbare omstandigheden.”

Jean Debie van de Vakbond voor Defensiepersoneel: „Wij hebben zeven recente en soortgelijke zaken. Mensen horen twee jaar niets, worden vrolijk naar Oeroezgan gestuurd en vervolgens op straat gezet. Dit zijn goede kerels. Soms raakten ze ongewild bij vechtpartijen betrokken, zoals die commando’s in Oostenrijk. Dan heb je al snel mishandeling en openlijke geweldpleging op je conto staan. Waarom geen sleutelrol voor de commandanten in plaats van de MIVD laten beslissen?”
ACOM-voorzitter Jan Kleian: „Militairen van wie de ’verklaring van geen bezwaar’ is ingetrokken, melden zich met regelmaat bij onze juristen. Stel zo’n vent, ooit veroordeeld, sneuvelt op uitzending. Dan krijgt hij dus wel gewoon een begrafenis met militaire eer! Als hij daarentegen terugkeert, wordt Jan Soldaat afgevoerd. Dood meer waard dan levend... Defensie durft te stellen dat de veiligheid in het geding is door die jongens. Ongehoord; zij wagen juist hun leven voor ónze veiligheid. Ik heb dit inmiddels aangestipt bij de Commandant der Strijdkrachten, generaal Peter van Uhm, en ga volgende week overleggen met de hoofddirecteur personeelszaken van het ministerie.”
        
Eenzaam
Ondertussen voert John P. een eenzaam achterhoedegevecht. Hij volgt het nieuws van zijn peloton in onherbergzaam Oeroezgan zo goed als hij kan. Maar de dreiging dat hij nooit meer zijn uniform met onderscheidingen en het embleem van het 13e bataljon Luchtmobiele Brigade zal mogen dragen, verlamt de opvolgend groepscommandant.
„Mijn gedachten zijn bij mijn maten, daar ver weg”, zegt de korporaal. „Als klein jochie wilde ik al naar de Koninklijke Landmacht, er was nooit iets anders. Ik moest nog zeventien worden, toen ik de dienst in ging. Eindelijk! Ik trainde met Belgische para’s in Benin, at ratten en slangen, was op oefening in Polen, Spanje en Engeland, streed in Afghanistan, zag daar de hel. Ik ben misschien geen lieverdje, maar met lieverdjes win je geen oorlogen... Het kan toch niet nu al voorbij zijn, omdat ik twee stomme fouten heb begaan waarvoor ik al lang en breed heb geboet?”



De Telegraafi