Defensieforum.nl

[boekje_pienter]

De gemiddelde militair die belast is met de uitvoering van taken in de voorste linies heeft bitter weinig op met strategieën. Logisch: strategieën worden uitgedacht aan burelen en hebben in de regel betrekking op oorlogen die in het verleden zijn gevoerd, niet op de oorlog zoals die hier en nu wordt uitgevochten.

Een bedenkelijk staaltje van nieuwbakken strategie voerde de Britten begin november in: retrenchment. Letterlijk: het weer terugkeren naar de loopgraven, stellingen, fortificaties. In elk geval (relatief) veilig…

De Britse landmacht, geleid door generaal Sir David Richards, plant de terugkeer van troepen uit de vooruitgeschoven bases in Afghanistan. Een veelbetekenende strategiewijziging, zeker wanneer je die afzet tegen de juist groeiende Taliban-insurgency.

Onder de bases die verlaten zouden moeten worden is ook het oord Musa Qala in het noorden van Helmand, het toneel van bloedige gevechten die aan 15 Britse militairen het leven hebben gekost. De strijdkrachten zouden alleen de grotere steden in de provincie Helmand willen behouden om de krijgsinspanningen te concentreren op een paar geografische gebieden. De facto gaat het om tactische terugtrekkingen, want de strategie bepaalt de tactiek. En de tactiek draait om vermindering van troepen, speciaal daar waar de westerse troepen toch al minder vat op de bandeloze bende in Afghanistan hebben.

Het heeft er alle schijn van dat de Britten denken dat ze de oorlog in Helmand aan het verliezen zijn. Niet vreemd dat ze dat denken, met onder andere 232 doden (standdatum 11 november 2009).

De term voor dit soort causaal gedrag is ‘defaitisme’. Afgeleid van het Franse “defaire”, wat “ontdoen” of “ontmantelen” betekent. Dat gaan de Britten nu dus doen: ze beëindigen de postbezettingen in het voorterrein, waarmee ze welbeschouwd het platteland teruggeven aan de Taliban. Blijkbaar geen eer aan te behalen…

Normaliter leidt dergelijk defaitisme, zeker in combinatie met bezuinigingen, tot het in de steek laten van het Defensieapparaat en, daaruit voortvloeiend, het Defensiebudget. Onmiddellijk wordt de krijgsmacht het sluitstuk van ’s lands begroting.
Echter, misschien zijn de Britse troepen in Helmand wel zo gedemoraliseerd en oorlogsmoe dat ze liever gisteren dan vandaag met de noorderzon vertrekken.

De retrenchment-strategie kwam overigens een week nádat de voormalige Minister of State Kim Howells de volledige terugtrekking van de Britse troepen uit Afghanistan eiste. Diezelfde Howells plande destijds samen met de Secretary of State for Defence de Britse taskforce voor Helmand. Zo zie je maar hoe meningen kunnen draaien: Howells ziet de troepen liever de Britse buitengrenzen bewaken tegen het gevaar van Osama Bin Laden, Al Qaida en de hunnen.

Ook kwam de Britse retrenchment vóórdat de Amerikanen een besluit nemen over het sturen van extra troepen naar Afghanistan. Hiermee lijkt de nieuwe strategie evenzeer op een moreel appèl van Groot-Brittannië op de Verenigde Staten tegenover de toekomstige (gevechts)missie in Afghanistan. Hopelijk doet ook Nederland hier zijn voordeel mee.