Defensieforum.nl

[Ace1]

In de roerige jaren 50 en 60 vond men dat er een einde moest komen aan de afstandelijke en autoritaire relatie die de politie met de burgerij had. Het was de tijd dat de geuniformeerde agent nog indruk maakte en respect inboezemde. Dat moest veranderen, vond toen reeds zeer links geindoctrineerde overheid. De politieman werd dus `Oom agent`. Je mocht hem vrijwel straffeloos de pet van het hoofd slaan of hem van zijn paard trekken.

Er kwamen ook populaire liedjes, gecomponeerd op instigatie van de overheid, ten einde  het democratiseringsproces te bespoedigen.
Een ervan heette `De politie is je beste kameraad...'Dit liedje werd in 1955 geschreven door Benny Vreden. Inmiddels is het wellicht tijd om deze uitbundigheid wat te relativeren. Bij meerdere gelegenheden heeft de politie getoond helemaal niet zulk een goede kameraad te zijn en zeker niet de gedroomde held die het voor belaagde burgers opneemt. Middenstanders klagen dat er nauwelijks politionele hulp is te verwachten bij de talrijke winkeldiefstallen en inbraken. De schietvaardigheid van de Nederlandse  politie  is in de ogen van bijvoorbeeld Amerikaanse politieprofessionals uiterst pover. Het lijkt alsof de Nederlandse agent vooral door angst en lafheid wordt gemotiveerd.
Vandaar dat er veel aandacht wordt besteed aan lucratieve, doch volmaakt ongevaarlijke  taken, zoals het van achter een boom bedienen van een lasergun om automobilisten  te betrapen op het te snel rijden. Ook veilig is het, het niet reageren op de kreten van iemand die wordt doodgemarteld. Zoals dat in juli 2007 te Pernis gebeurde. De betrokken agenten, die notabene bewapend waren, wachtten rustig  op versterking, tot het hulpgeroep ophield en het slachtoffer dood was. Op deze wijze liep de politie geen enkel risico. Hetzelfde speelde zich in september 2007  af te Kerkrade, waar een vrouw, een zekere Sylvia Muller, in een kelder werd doodgemarteld.

Rellen

Daartegenover staat het kloeke optreden van de politie tegen burgers die hun huis en bezittingen gepast willen verdedigen tegen criminelen en
ander tuig. Wie een inbreker een klap geeft of van de trap duwt, wordt met veel vertoon van overmacht door de politie in een cel gegooid.
Bij de totaal uit de hand gelopen rellen vorig jaar op het strand van Hoek van Holland, was de politie  geheel onmachtig de situatie te beheersen. Er werden ongeveer 150 waarschuwingsschoten afgevuurd, waarvan een de 19 jarige Robby van Der Leeden doodde. Zogenaamd door een`uit de lucht vallende kogel`. Maar ons land is gelukkig wel een heel stuk veiliger geworden sinds de politie in mei vorig jaar bij de 85 jarige oud verzetsheld Gerrit Gunnik binnenviel en zijn  twee vuurwapens, waar hij zeer aan gehecht was, in beslag nam. Gerrit had tijdens een EO televisie uitzending over zijn oorlogsverleden en zijn wapens verteld en de politie had dat gezien. Dus, bingo...
De agressie en het fanatisme waarmee de politie dit allemaal doet, komen ten dele voort uit haar totalw onkunde op dat gebied. Reeds in 1999 bleek uit een GPD onderzoek dat bij de politie nauwelijks sprake is van enige experttise op wapengebied. Een kleine verzameling verzameling briefopeners, zakmesjes en luchtbuksen wordt ons in de media al verkocht als een `indrukwekkend wapenarsenaal`.

Ernstiger is wat er gebeurd is met de 87 jarige bekende paragnost of helderziende Oscar Wolf Manus. Hij was tientallen jaren de visionaire raadgever van bekende Nederlanders zoals de modekoningen Frank Govers en Max Heyman, de cabertiere Conny Stuart, Prinses Irene, de Eu commisaris Neelie Kroes en vele anderen. Hoewel  hij slechts een lichte vorm van dementie ontwikkelde, die bijvoorbeeld  een politieke carriere geenzins in de weg zou staan, werd hij onder curatele gesteld. De curator liet Wolf Manus opsluiten in het psychiatrische verpleeghuis De Buitenhof in Amsterdam Buitenveldert. Manus was daar doodongelukkig. Een ieder die wel een zulke in een inrichting heeft bezocht kan zich dat indenken.

Ontvoeren

Een aantal goed vrienden die tevergeefs bij  justitie hadden getracht een betere oplossing  voor hun oude raadsman te vinden, besloten hem op 18 juli jongsleden uit die psychiatrische afdeling te ontvoeren. Ze wilden  hem niet de ellende laten ondergaan die het lot  werd van de eertijds zo beroemde Mary Servaes, de 'Zangeres Zonder Naam'. Ook zij stierf op de gesloten afdeling van een psychiatrisch verpleeghuis.
Wolf Manus werd in het geheim naar Zwitserland gebracht en later naar Overveen. Daar vond hij onderdak en een liefdevolle verzorging in een
particuliere pension. Maar de politie spoorde hem op en bracht hem met een achttien (!!) man sterk team en groot machtsvertoon terug naar de gesloten inrichting waar hij verder ongelukkig kan zijn. Een toevallig aanwezige vriendin, de operazangeres Marianne Blok, werd meteen gearresteerd en naar een cel afgevoerd, waar ze zoals gebruikelijk, als een echte crimineel van al haar bezittingen werd ontdaan. `Zo zijn de regels`, zegt de politie daarbij altijd. De vraag is nu hoe het verder moet met Oscar Wolf Manus en zijn vrienden die hem geholpen hebben. Zeker is wel het verbroederings- idee uit de jaren 50 en 60 volkomen achterhaald is en dat het tijd wordt dat de talrijke  adviezen tot verbetering van het politiekorps eens in te voeren. Of zoals het in huidige managers wartaal heet: te implementeren.
In afwachting daarvan kan misschien de tekst uit 1955 van Benny Vreden, aan het nachtkastje van Wolf Manus op de gesloten geriatrische afdelingworden bevestigd:
De politie is mijn kameraad
De politie weet op alle dingen raad
Als je lastig wordt gevallen
Of je bent in groot gevaar
Bel of roep maar de politie
Die staan altijd voor je klaar...

Op het scherp van de Snede

Prof. Dr. B. Smalhout

De Telegraaf 11-09-10