Joint Air-to-Surface Standoff Missiles / Geleide Wapens ontwikkelingen

[Harald]

TAURUS NEO – een TAURUS op steroïden?

Met de TAURUS (Target Adaptive Unitary and Dispenser Robotic Ubiquity System) beschikt de Duitse krijgsmacht (Bundeswehr) over een vanuit de lucht te lanceren kruisraket die bijzonder geschikt is voor aanvallen op bunkerdoelen en ingegraven doelen. Volgens openbaar beschikbare informatie werden tussen 2005 en 2010 in totaal 600 TAURUS-kruisraketten aangeschaft om het Tornado-gevechtsvliegtuig te bewapenen. Na de uitfasering van de Tornado zal de Eurofighter dienen als draagvliegtuig voor de TAURUS-wapeninzet; volgens goed geïnformeerde bronnen wordt momenteel gewerkt aan de bijbehorende integratie.

De Bundeswehr heeft publiekelijk verklaard dat het de bedoeling is om de TAURUS tot ten minste medio 2045 in gebruik te houden.  Om dit te realiseren, heeft de Bundeswehr Procurement Office (BAAINBw) eind 2024 een contract getekend met fabrikant Taurus Systems GmbH – een joint venture tussen MBDA Deutschland en Saab – voor het onderhoud en de modernisering van het stand-off wapen (algemene revisie 2), waarmee de operationele capaciteit van de TAURUS tot ten minste 2045 moet worden gewaarborgd.

In een document dat onlangs door het Ministerie van Defensie aan het Parlement is voorgelegd, met daarin een voorlopige lijst van projecten ter waarde van € 25 miljoen die in de tweede helft van het jaar ter goedkeuring aan de Begrotingscommissie en de Defensiecommissie moeten worden voorgelegd, staat onder punt 75 het project "MAW TAURUS NEO, inclusief de bouw van een productielijn". Een reden om het wapensysteem eens nader te bekijken.

TAURUS
Hoewel zowel de fabrikant als de Bundeswehr de afgelopen jaren zeer terughoudend zijn geweest over de mogelijkheden van de TAURUS, is er veel informatie over het wapensysteem beschikbaar. Met name in de jaren 2010 publiceerden de fabrikant en gebruikers van de TAURUS uitgebreide en gedetailleerde informatie over de kruisraketten.

Volgens de fabrikant heeft de 1,4 ton wegende TAURUS-raket een bereik van 500 km en is hij uitgerust met een kernkop van ongeveer 450 kg, die ruim 100 kg explosief bevat. Waarnemers gaan ervan uit dat het werkelijke vliegbereik aanzienlijk groter is dan de genoemde 500 km. Voor de daadwerkelijke inzet is het echter minder relevant of het luchtwapensysteem 500, 600 of 700 km vliegt. In tegenstelling tot ballistische raketten – die een lineaire baan hebben – is de TAURUS ontworpen voor gebruik in extreem lage contourvluchten op hoogtes lager dan 50 m boven de grond. Tegelijkertijd vereist de inzetstrategie van het standoff-wapen dat de raket zoveel mogelijk de zwakke punten van de vijandelijke luchtverdediging uitbuit om overlevingskansen te vergroten. Dit betekent dat rekening wordt gehouden met vijandelijke luchtverdedigingssystemen die tijdens de missieplanning worden geïdentificeerd, en dat de vliegroute van de TAURUS is geprogrammeerd om gaten of zwakke punten in de vijandelijke luchtverdediging, evenals het terrein, optimaal te benutten. Op weg naar zijn doel moet de TAURUS daarom uitgebreid manoeuvreren, wat een overeenkomstig hoger brandstofverbruik met zich meebrengt dan tijdens een rechte vlucht op een constante hoogte. Het effectieve bereik van de TAURUS is dus geen statisch getal, maar kan telkens variëren, afhankelijk van verschillende missiespecifieke factoren.

Juist deze aspecten van een TAURUS-vliegroute maken elke discussie over bereik vrijwel oppervlakkig, vooral wanneer het grote publiek er vaak slechts oppervlakkig over spreekt. Omdat de TAURUS geen doelen rechtstreeks aanvalt, moet het wapensysteem mogelijk 500 km vliegen om een ��doel op 300 of 400 km van het lanceerpunt aan te vallen. Het lanceerpunt vormt het tweede unieke kenmerk van de TAURUS ten opzichte van langeafstandsaanvalsdrones en vanaf de grond gelanceerde kruisraketten. Omdat de TAURUS wordt gelanceerd vanaf gevechtsvliegtuigen met luchtsteun, kan hij ook doelen diep in de vijandelijke achterhoede aanvallen, 1000 km achter de frontlinies en zelfs verder. De limiet wordt hier dus niet bepaald door het vliegbereik van de TAURUS, maar door het vermogen van de aanvallende luchtmacht om een ��aanvalspakket in te zetten dat in staat is het vijandelijke luchtruim te penetreren en de bereidheid om risico's te nemen die gepaard gaan met een dergelijke missie.

Een theoretische vliegroute voor de TAURUS zou er als volgt uit kunnen zien: in plaats van een vijandelijke commandobunker in een goed verdedigde stad rechtstreeks aan te vallen en zo door het effectieve bereik van verschillende luchtverdedigingssystemen te "vliegen", zou het standoff-wapen de stad eerst op veilige afstand kunnen passeren. De TAURUS zou het doel dan van achteren naderen en daarbij optimaal gebruikmaken van de radarschaduwen van vegetatie, gebouwen en terrein, zowel tijdens de mars als tijdens de nadering, om volledig onopgemerkt te blijven of de doeldetectie door vijandelijke luchtverdedigingssystemen voortdurend te verstoren. Het vermogen van de TAURUS om extreem laag te vliegen, de hoge kruissnelheid en de lage radarsignatuur zorgen samen voor een zeer hoge overlevingskans.

Zodra het doel is bereikt, stijgt de TAURUS kort voor het doel op in de zogenaamde pop-upfase en valt het vervolgens verticaal van bovenaf aan. De tandemkop van de TAURUS kan zelfs zwaar versterkte bunkers penetreren. Een voorgeladen lading slaat bij impact een gat in de bunkerwand, waardoor de stroomafwaartse penetrator kan penetreren. Omdat de sensor van de penetrator kan reageren op penetratieweerstand, kan de exacte bunkervloer waarop de kernkop zijn vernietigende kracht zal leveren, al tijdens de missieplanning worden bepaald.

Hoewel de TAURUS al meer dan 20 jaar oud is, beschikt hij over een state-of-the-art navigatiearchitectuur. Naast traditionele gps-navigatie en traagheidsnavigatie kan de TAURUS ook gebruikmaken van terreingebaseerde navigatie (TRN) en beeldgebaseerde navigatie (IBN). Met name door TRN en IBN te gebruiken, kan het wapensysteem zijn doelwit vinden, zelfs als de satellietnavigatie vervalst of volledig verstoord is.

TAURUS NEO
Noch de Duitse strijdkrachten, noch de fabrikant hebben informatie vrijgegeven over de TAURUS NEO zelf. Gebaseerd op de geplande leveringstermijnen van de raket en de technische ontwikkelingen van de afgelopen twintig jaar, kunnen echter wel enkele aspecten van de TAURUS NEO worden afgeleid.

Vliegtuigframe
Een eerste aspect van de raket is al af te leiden uit de naam. Dat de raket geen compleet andere naam heeft gekregen, suggereert volgens waarnemers een zekere verwantschap tussen de TAURUS en de TAURUS NEO. Goed geïnformeerde kringen gaan er dan ook van uit dat de NEO uiterlijk nauwelijks zal verschillen van de "oorspronkelijke TAURUS". Daar zijn verschillende redenen voor.

De belangrijkste reden ligt in de kwalificatie van raketten voor de betreffende lanceersystemen. Als het casco van de raket niet wordt aangepast, kunnen langdurige vluchttesten, enz., worden vermeden, omdat de nieuwe raket dezelfde impact heeft op de vliegeigenschappen van het draagvliegtuig als het vorige model. Gebruik van het "oude" raketframeontwerp zou dus resulteren in een aanzienlijk snellere operationele beschikbaarheid van het wapensysteem dan mogelijk zou zijn met een volledig nieuwe ontwikkeling.

Omdat het vliegtuigframe van de klassieke TAURUS van meet af aan is ontworpen voor 'lage waarneembaarheid', zou de druk om dit onderdeel te moderniseren sowieso relatief laag moeten zijn.

Overleven en assertiviteit
Het feit dat het raketvliegtuig over aanzienlijke ruimtereserves beschikt, die waren gereserveerd voor aanvullende apparatuur die nodig was voor telemetrietests of voor het naleven van veiligheidsmaatregelen bij schietprojecten met de TAURUS op oefenterreinen, zou ook gunstig moeten zijn.

De regelgeving bepaalt bijvoorbeeld dat het vuurcommando een permanente telemetrieverbinding met de raket moet onderhouden, zodat het de vlucht om veiligheidsredenen op elk moment kan afbreken. Deze telemetrieapparatuur wordt uitsluitend voor trainingsdoeleinden geïnstalleerd; tijdens een schietpartij is de installatieruimte theoretisch beschikbaar voor andere systemen.

De fabrikant heeft al voorgesteld om de beschikbare ruimte te gebruiken voor de installatie van chaff- en/of flare-lanceerinrichtingen, of voor afleidingssystemen die werken in het elektromagnetische spectrum. Als dit aspect daadwerkelijk zou worden geïmplementeerd bij de ontwikkeling van de TAURUS NEO, zou de overlevingskans van de raket verder kunnen worden vergroot. Vooral in de laatste pop-upfase, waarin de raket aanzienlijk meer blootgesteld moet worden aan vijandelijke luchtverdedigingssystemen, zouden de zelfverdedigingssystemen een grotere overlevingskans en dus een grotere assertiviteit kunnen garanderen.

navigatie
De grootste sprong voorwaarts in de ontwikkeling van de afgelopen decennia vond plaats op het gebied van elektronica. Rekenkracht die enkele jaren geleden alleen door grote en logge computers kon worden bereikt, is nu beschikbaar op smartphones. Experts zijn er dan ook van overtuigd dat de TAURUS NEO over krachtigere, geavanceerde elektronica zal beschikken.

Deze elektronica, gecombineerd met modernere sensortechnologie – de fabrikant stelde in de jaren 2010 al voor om de infraroodzoeker te upgraden naar een modernere standaard – zou de op TRN en IBN gebaseerde navigatiesystemen aanzienlijk moeten verbeteren en ook de rekenstappen binnen de raket moeten versnellen – moderne raketten zijn computersystemen in de lucht – bijvoorbeeld op het gebied van beeldverwerking. De modernere IT-infrastructuur zou ook de missieplanning moeten vereenvoudigen en versnellen.

Effect
De huidige TAURUS-kernkop wordt beschouwd als de krachtigste in zijn klasse, zelfs meer dan 20 jaar na zijn ontwikkeling. Waarnemers verwachten daarom geen significante wijzigingen in de architectuur van de TAURUS NEO-kernkop.

drijfveer

De meningen over het voortstuwingssysteem zijn verdeeld onder experts. Enerzijds wordt de P8300-15 turbofanmotor van de Amerikaanse fabrikant Williams International, die momenteel in de TAURUS is geïnstalleerd, als bijzonder krachtig beschouwd. Volgens online beschikbare informatie ontwikkelt de motor een stuwkracht tot 6,67 kN op grondniveau, wat zorgt voor een unieke stuwkracht-gewichtsverhouding, essentieel voor de extreem lage grondcontourvlucht van de TAURUS. Ter vergelijking: de Frans-Britse raket SCALP EG, oftewel Storm Shadow, is qua afmetingen en gewicht vergelijkbaar met de TAURUS, maar volgens openbaar beschikbare informatie ontwikkelt de in Frankrijk ontworpen Microturbo TRI 60-motor slechts een stuwkracht van 3,5 tot 5,3 kN.

Het probleem met de P8300-15, als je het zo wilt beschouwen, ligt in het land van productie. Omdat hij in de VS wordt geproduceerd, valt hij onder de Amerikaanse exportregels, die ook van invloed zijn op de exporteerbaarheid en overdracht van de gehele kruisraket.

Niettemin zijn goed geïnformeerde kringen van mening dat er geen alternatief is voor het blijven gebruiken van de motor voor een zich snel ontwikkelende TAURUS NEO. Deskundigen zijn van mening dat de ontwikkeling van een nieuwe Europese motor met vergelijkbare of verbeterde prestaties enkele jaren zou duren en ontwikkelingsrisico's met zich mee zou brengen, wat er uiteindelijk toe zou leiden dat de "definitieve" kruisraket pas ver in de jaren 2030 zou arriveren.

Desondanks sluiten waarnemers niet uit dat er optimalisatiemogelijkheden zijn in het algehele aandrijfsysteem van de TAURUS, waardoor de TAURUS NEO een groter maximaal vliegbereik zou kunnen hebben, dat mogelijk rond de 1.000 km zou kunnen liggen.

Samenvatting
Al met al kan met grote waarschijnlijkheid worden aangenomen dat de TAURUS NEO een vergelijkbare werking en uiterlijk zal hebben als de TAURUS, maar zal zijn uitgerust met aanzienlijk modernere sensoren en elektronica, die de missieplanning zullen vergemakkelijken en de navigatiecapaciteit van de raket aanzienlijk zullen verbeteren, zelfs in extreem lawaaiige omgevingen.

Minder zeker, maar desalniettemin waarschijnlijk, zijn verbeteringen in de aandrijflijn en de integratie van zelfbeschermingssystemen. Deze zouden de overlevingskansen, de assertiviteit en het bereik van de TAURUS NEO over het geheel genomen moeten verbeteren.

[Parera]

En Frankrijk wil nu ook !   zou er straks ook een Naval, martieme versie komen ? dus gelanceerd kan worden vanaf schepen en onderzeeboten

Of er een maritieme variant komt dat is natuurlijk afhankelijk van de wens van de gebruikers groep. Maar ook de afmetingen van een raket zullen daar een rol in spelen, want het wapen moet wel in de VLS en/of torpedobuizen passen.

Vervolgens loopt er ook nog het Europese project ''European Long-Range Strike Approach (ELSA)''. Dit moet een raket worden met een bereik van 1000 tot 2000 km. Hierbij zijn Frankrijk, Italië, Polen & Duitsland begonnen met de ontwikkeling waarna later Zweden en het VK aangesloten zijn. Ook zouden Noorwegen en Nederland interesse hebben in dit project.

Volgens de info die naar buiten is gekomen vanuit de Zweedse wensen/eisen zou het hier gaan om een land-based cruise missile of ballistische raket. En Frankrijk zal er niet veel behoefte aan hebben om haar eigen MdCN export mogelijkheden in de weg te zitten. Maar van zowel Polen, Duitsland is het bekend dat ze de Tomahawk zien zitten, waarbij Nederland en het VK gebruikers zijn van dit wapen systeem.

Alle mogelijkheden liggen dus nog open en moeten we afwachten wat de keuzes gaan worden.

[Harald]

En Frankrijk wil nu ook !   zou er straks ook een Naval, martieme versie komen ? dus gelanceerd kan worden vanaf schepen en onderzeeboten

(artikel vertaald naar het Nederlands vanuit het Frans)

Het Franse leger heeft zijn oog laten vallen op een ballistische raket met een bereik van meer dan 2.000 km.
https://www.forcesoperations.com/les-armees-francaises-lorgnent-sur-un-missile-balistique-dune-portee-superieure-a-2000-km/

Volgens een recent informatief parlementair rapport zouden de Franse strijdkrachten een ballistische grond-grondraket met een bereik van meer dan 2.000 km op het oog hebben. Een capaciteit die nog ontbreekt in het Franse arsenaal, maar die gerealiseerd zou kunnen worden via de European Long Range Strike Approach (ELSA). Dit initiatief werd gelanceerd in juli 2024 en staat op het punt een nieuwe industriële fase in te gaan.

Deze lacune in de capaciteiten van de legers – zowel de Franse als de Europese – zal de Franse parlementsleden niet ontgaan zijn. "  Vandaag beschikken we op deze grote diepte niet over conventionele grond-grondaanvalcapaciteiten  ", herinnert Jean-Louis Thiériot zich, medeauteur van een opmerkelijk rapport over artillerie in het licht van de nieuwe strategische context . Deze situatie "  creëert een risico op omzeiling van de nucleaire afschrikking van onderaf  ", vervolgde de LR-afgevaardigde, terwijl hij specificeerde dat "  er een soort afschrikkingsvacuüm is dat dit type grond-grond-capaciteit met een groot bereik zou kunnen opvullen met alle nuttige signalen die het mogelijk zou maken  ."

De rapporteurs geven de voorkeur aan de ballistische raket en de kruisraket. De slijtage van ballistische middelen lijkt veel lager te zijn als gevolg van de terugslag van het Russisch-Oekraïense conflict, leggen ze uit. "  Als er vanwege de beperkte budgettaire context slechts één technologie zou moeten worden gekozen, dan zijn wij van mening dat de ontwikkeling van landgebaseerde ballistische technologie belangrijker is dan de ontwikkeling van landgebaseerde cruisetechnologie; het zou ideaal zijn om beide te doen  ", aldus Jean-Louis Thiériot.

Meer dan 2.000 km is ook de beoogde prestatie van een object waaraan het Duits-Britse duo overweegt samen te werken. Een dergelijke capaciteit zal "  één van de meest geavanceerde systemen zijn die ooit door het Verenigd Koninkrijk zijn ontworpen, gericht op het beschermen van de Britse bevolking en het versterken van de afschrikking van de NAVO, terwijl het tegelijkertijd de Britse en Europese defensie-sectoren een impuls geeft  ", aldus het Britse ministerie van Defensie.

Deze inspanning werd aangekondigd tijdens een eerste bilaterale bijeenkomst in het " Trinity House "-formaat en zal volgens Duitsland gestalte krijgen in een ELSA waaraan ook Frankrijk, Italië, Polen en Zweden deelnemen. Volgens de parlementariër lijkt ELSA het ideale kader om het Franse capaciteitstekort op te vullen. "  Alles is op elkaar afgestemd. Er is politieke wil, er zijn industriëlen die geen zware mechanismen zoals het Europees Defensiefonds willen invoeren  ", merkte Jean-Louis Thiériot op.

Dit " zeer interessante initiatief " , georganiseerd in de vorm van clusters die elk evenveel prioritaire gebieden vormen,   is vandaag de dag geconcentreerd rond 13 pijlers. "  Dat wil zeggen de 13 segmenten die het mogelijk maken deze capaciteit te verwezenlijken door duidelijk te handelen volgens de logica van de beste atleet  ", een wens die niet veel verschilt van die welke is overgenomen voor de SCAF- en MGCS -programma's . Volgens de corapporteurs moet er in principe volgende maand een besluit worden genomen over de rolverdeling. Frankrijk zou met name "  een belangrijke rol moeten spelen  " in het ballistische segment "  via de Ariane [Groep]", benadrukte het Republikeinse parlementslid.

[Harald]

Er is begonnen met de bouw van een nieuwe Deep Precision Strike- capaciteit. Het systeem zal naar verwachting een bereik hebben van meer dan 2.000 kilometer en zal worden ingezet als onderdeel van de Europese Long- Range Strike Approach (ELSAEuropese langeafstandsaanvalsaanpak) ontstaan. Gezien het huidige dreigingslandschap is er een dringende behoefte aan wapens met een groot bereik en moet de kloof in de capaciteit voor Deep Precision Strike worden gedicht.

https://www.bmvg.de/de/aktuelles/defence-ministerial-council-erstes-treffen-in-berlin-5940834

Samenwerkingsverband tussen Duitsland en de UK voor het ontwikkelen en produceren van een nieuw Deep Precision Strike raket.

[Huzaar1]

Helaas is het op dit moment eerder evolutie dan revolutie. Afwachten wanneer deze stroomversnelling echt op gang komt. Zelfs AGM-114 Hellfire vervanger AGM-179 JAGM krijgt een verbeterde air-to-air functie tegen drones.

De opvolger van de AIM-120 AMRAAM wordt ook de helft zo groot.

Hierom is crazy Elon weer handig, die wil zulke dingen, dus maakt zulke dingen.

[Sparkplug]

Ah check, idd. Wel verbaasd over dat dit zo'n nieuws is. Met de ontwikkeling van drones nu al een paar jaar in mega versnelling had ik de miniaturisatie van dat soort onderdelen ook in stroomversnelling verwacht. We zoeken namelijk naar anti-drone raketten, goedkoop en geleid. Dus een factor 7 kleiner.

Helaas is het op dit moment eerder evolutie dan revolutie. Afwachten wanneer deze stroomversnelling echt op gang komt. Zelfs AGM-114 Hellfire vervanger AGM-179 JAGM krijgt een verbeterde air-to-air functie tegen drones.

De opvolger van de AIM-120 AMRAAM wordt ook de helft zo groot.

[Huzaar1]

Maar niet inclusief een passief infrarood seeker, zoals de twee onderstaande posts melden. APKWS I/II is nu alleen laser geleid.

Ah check, idd. Wel verbaasd over dat dit zo'n nieuws is. Met de ontwikkeling van drones nu al een paar jaar in mega versnelling had ik de miniaturisatie van dat soort onderdelen ook in stroomversnelling verwacht. We zoeken namelijk naar anti-drone raketten, goedkoop en geleid. Dus een factor 7 kleiner.

[Sparkplug]

Er zijn toch al een poosje geleide 70mm's op de markt?

Maar niet inclusief een passief infrarood seeker, zoals de twee onderstaande posts melden. APKWS I/II is nu alleen laser geleid.

[Huzaar1]

Er zijn toch al een poosje geleide 70mm's op de markt?

[Harald]

Infrared Seeker For APKWS Guided Rockets Is In The Works

Finally operationalizing 70mm rockets with infrared seekers could unlock new U.S. capabilities, possibly including the ability to rapidly engage aerial targets.

Advanced Precision Kill Weapon System II, better known simply as APKWS, is slated to be demonstrated with a passive infrared seeker. The news came in the 2025 Marine Aviation Plan, which states that "Additional demonstrations are also in [the] work[s with the Army and Air Force to determine [the] feasibility of adding additional guidance methods to the APKWS family, including passive infrared seekers."

While little is known about this initiative, such a capability could potentially offer a far cheaper solution with independent targeting capabilities compared to existing missiles, while also increasing magazine depth on certain platforms dramatically.

BAE Systems' APKWS takes 70mm Hydra unguided air-to-ground rockets with various warhead configurations and fits them with a small laser guidance section between the motor and the warhead. The employment concept is simple, put the laser on the target and fire the rocket within its engagement parameters and it will fly to that target with incredible precision and detonate. They can take out individuals in doorways and vehicles rushing across a roadway, for instance. They also do this at a fraction of the cost of traditional missiles, coming in at around $15,000 to $20,000 apiece for the guidance kit and a few grand more for the warhead and rocket motor. This is compared to hundreds of thousands of dollars, or more, for traditional missiles.

Since its introduction into service, APKWS has evolved in a snowballing manner. Now, as any sort of cost-per-shot ratio advantages are top of mind in the Pentagon, the precision-guided rockets are seen as a cheap way to take out targets on the ground and, increasingly, in the air, as well. This has led to APKWS' adaptation into a surface-to-air effector, which has seen great success in Ukraine, and now as an air-to-air weapon in its own right.

Just last week, TWZ broke the news that USAF F-16s have been swatting down Houthi drones and cruise missiles with APKWS, which marked the operationalizing of a capability first demonstrated in 2019, but that has not been discussed publicly since. For an F-16, a seven-shot pod of the rockets more than doubles its air-to-air missile magazine depth while just occupying a single pylon.



Still, there are real limitations to APKWS in the anti-air role, whether fired from the ground or the air. It is generally usable against slower-flying drones and some cruise missiles, both of which are largely non-reactionary, non-hard-maneuvering targets. They also require the target to be lased (laser-designated) throughout the rocket's flight. In other words, this is not a 'fire-and-forget' weapon, it needs to have its target illuminated until the warhead detonates. This limits the rapidity of multiple engagements and, especially for air-to-air applications, makes engagements tricky. For the latter, having one aircraft lasing and one firing would help with these limitations, especially considering that the rocket has limited range and speed, and the firing aircraft has to clear any blast fragmentation area quickly in order to not be struck by its own weapon's effects.

What would make these engagements far easier is if the APKWS rocket was equipped with its own infrared seeker, something we have mentioned before. This would allow it to lock on before launch and fly to its target autonomously. This means multiple targets could be engaged far faster and, in many cases, in a safer manner. It also means that radar could be used to help initially acquire the target and point the seeker at it prior to firing, both in ground and air-based applications.

Think of it as firing a cheaper, shorter-range AIM-9 Sidewinder missile that has a use case not against other high-performance, hard-turning fighters, but for engaging drones and cruise missiles, which mainly fly in straight lines or maneuver at slower speeds and lower g-rates.

Costs could be cut by providing a simplified, staring imaging infrared seeker, potentially using commercially available off-the-shelf components. It would not need the range and counter-countermeasure capabilities of the AIM-9X, nor its high-off boresight capabilities.

It is also possible that an infrared seeker could be pursued for use in air-to-ground or surface-to-surface applications, as well. This would allow for targets to be engaged passively, without the use of a laser, which can be detected, and is another potential failure point and complication in the targeting process. It would also allow for vehicles to employ the rockets without a laser designator.

.../...

https://www.twz.com/air/imaging-infrared-seeker-for-apkws-guided-rockets-in-the-works

[Sparkplug]

Uit het 2025 Marine Aviation Plan

Joint Air-to-Ground Missile (JAGM)

The AGM-179 Joint Air-to-Ground Missile (JAGM) achieved
IOC on the AH-1Z in March 2022. This represents the first
true fire-and-forget air-to-ground capability for the H-1 fleet,
significantly enhancing flexibility and lethality in contested
environments. This missile will receive incremental
upgrades, including funded efforts to add counter-UAS
software and integration of a new electromagnetic control
actuator section (EMCAS). The counter-UAS software
upgrade improves air-to-air guidance and laser pulse
logic to increase engagement capability against a wide
variety of adversary unmanned systems.

Advanced Precision Kill Weapon System II (APKWS)

APKWS II continues to provide a reliable, high-capacity
precision guided munition for both the rotary wing
and fixed wing communities. The program has now
completely transitioned to the Single Variant Block
Upgrade (SVBU) that will enable the same guidance unit
to be used for any platform, as well as increasing the
overall employment envelope. To improve performance
against UAS, certification of a suitable proximity fuse is
in work for fielding to the fleet with current guidance and
warhead combinations. Additional demonstrations are
also in work with the Army and Air Force to determine
feasibility of adding additional guidance methods to
the APKWS family, including passive infrared seekers.

https://media.defense.gov/2025/Feb/03/2003636520/-1/-1/0/2025_MARINECORPSAVIATIONPLAN.PDF

[Huzaar1]

Ach, alsof Duitsers daar ooit iets mee gaan doen. Kijkende naar hun houding zijn het nou niet het soort lui die in consensus komen om Moskou in welk scenario ook te gaan bestoken. Ook niet als het nodig is vrees ik.

[Harald]

Deep Precision Strike – Is de Tomahawk een optie voor de Bundeswehr?
https://www.hartpunkt.de/deep-precision-strike-ist-der-tomahawk-eine-option-fuer-die-bundeswehr/

(artikel vertaald vanuit het Duits)

Tijdens de oorlog in Oekraïne hebben de Duitse strijdkrachten en andere bevriende strijdkrachten in Europa ontdekt dat ze een groot tekort hebben aan capaciteit als het gaat om precisiewapens met een groot bereik, zoals ballistische raketten of kruisraketten. Insiders gaan ervan uit dat er afstanden van meer dan 2.000 kilometer nodig zijn om commandoposten, munitiedepots of luchtaanvallen uit te voeren die zich diep in het vijandelijke achterland bevinden.

Duitsland, Frankrijk, Italië, Polen, Zweden en Groot-Brittannië kwamen daarom overeen om de zogenoemde European Long-Range Strike Approach (ELSA) te implementeren. Het doel hiervan is om geschikte niet-nucleaire wapensystemen te leveren. Het lijkt echter onzeker of de Europese industrie in dit decennium überhaupt operationele producten voor de 'diepe staking' zal kunnen aanbieden. Zeker omdat er blijkbaar nog geen bestelling is geplaatst. 

Alleen MBDA Frankrijk heeft een aanbod in petto met de marinekruisraket MdCN. Het wapen zou echter nog wel aangepast moeten worden voor gebruik op de grond, wat jaren zou duren. Bovendien betwijfelen waarnemers of de raket het vereiste bereik kan bereiken.

Om op korte termijn het capaciteitstekort van haar Europese bondgenoten te dichten, kondigde de regering-Biden afgelopen zomer aan dat ze vanaf 2026 tijdelijk de langeafstandswapensystemen Tomahawk en SM-6 en een hypersonische Dark Eagle-raket in ontwikkeling in Duitsland zou stationeren. De periodieke verplaatsing van de wapensystemen die worden gebruikt als onderdeel van een Multi-Domain Task Force (MDTF) naar Duitsland gaat vooraf aan de planning voor permanente stationering in de toekomst, zo staat te lezen in een gezamenlijke verklaring van de Amerikaanse en Duitse regeringen destijds. Een van de redenen die werd gegeven voor de inzet, was dat deze wapens een aanzienlijk groter bereik hebben dan de huidige landgebaseerde systemen in Europa.

Het Amerikaanse leger is momenteel bezig met het opzetten en uitrusten van verschillende zogenaamde Multi-Domain Task Forces (MDTF). Een van de belangrijkste taken is het afvuren van langeafstandsartillerie met behulp van raketten en kruisraketten.

Als de ontwikkeling van nieuwe afschrikkingsmogelijkheden in Europa nog vele jaren gaat duren, is de enige optie om het aanbod van bestaande systemen te verbeteren of om tijdelijke oplossingen op de markt aan te schaffen. 

Voor de luchtmacht zou de verdere ontwikkeling van de Taurus-kruisraket daarom een ��haalbare optie kunnen zijn. De Taurus wordt gezien als het beste Europese lucht-grondwapen, waarmee zelfs diep begraven doelen succesvol kunnen worden aangevallen. Het bereik is echter beperkt tot ongeveer 500 kilometer. Tegen deze achtergrond is het niet verrassend dat de media vorig jaar berichtten dat minister van Defensie Boris Pistorius van plan was een "Taurus Neo" te ontwikkelen met verbeterde mogelijkheden en een groter bereik. Maar sindsdien is er blijkbaar niets meer gebeurd. Er werd alleen een contract afgesloten voor het onderhoud en de lichte modernisering van de reeds op voorraad zijnde Taurus KEPD-350.

In de toekomst krijgt de luchtmacht er nog een krachtig stand-off wapen bij: tegelijk met de bestelling van het F-35 gevechtsvliegtuig werd er een uitgebreid wapenpakket besteld. Dit omvat de AGM-158B/B2 Joint Air-to-Surface Standoff Missiles-Extended Range (JASSM-ER) van Lockheed Martin. Volgens openbare bronnen zou de kruisraket die vanaf het vliegtuig wordt afgevuurd een bereik hebben van ongeveer 1.000 kilometer. Maar ook hier zal het nog jaren duren voordat het F-35 squadron in Büchel operationeel is.

Ook beschikt de marine niet over een raket die strategische, diepe aanvallen kan uitvoeren. De RBS-15 die op de korvetten is geïnstalleerd en de toekomstige Naval Strike Missile hebben niet het vereiste bereik. En de ontwikkeling van de Noors-Duitse Super Sonic Strike Missile (3SM) Tyrfing anti-scheepsraket, die een bereik van tientallen kilometers kan krijgen, staat nog in de kinderschoenen. Volgens de huidige planning zal de 3SM pas in 2035 worden geïntroduceerd.

Volgens berichten overweegt de Bundeswehr ook om een ��nieuw precisiewapen vanaf de grond af te vuren. Een dergelijke procedure zou veel voordelen met zich meebrengen. Voor het gebruik van een grond-grondraket zijn geen vliegvelden voor de vliegdekschepen nodig, en ook is de installatie ervan op een van de weinige marineschepen niet nodig. Een dergelijk wapensysteem kan relatief eenvoudig worden verborgen en kwijtgeraakt, waardoor het voor de vijand moeilijk wordt om het te detecteren en te bestrijden.

In dit segment is de Bundeswehr echter volkomen 'blank'. Er is geen systeem dat verder ontwikkeld zou kunnen worden. Om deze kloof op de middellange termijn te dichten, is de aanschaf van een bestaand systeem de enige optie. Dit betekent dat alle ogen gericht zijn op de VS. Omdat alleen het Amerikaanse leger over de eerder genoemde Tomahawk-kruisraketten voor lancering vanaf de grond beschikt, zijn dit verkoopbare en in de praktijk geteste systemen die vanwege hun prestatieparameters geschikt zijn.

Volgens goed ingelichte bronnen bespreekt het Ministerie van Defensie al de aanschaf van Tomahawks als tijdelijke oplossing totdat er een Europees wapen beschikbaar is dat vanaf de grond kan worden ingezet. Het is echter niet bekend in hoeverre de beraadslagingen gevorderd zijn. De BMVg wilde op verzoek geen commentaar geven op de kwestie.

Op dit moment is het nog moeilijk in te schatten of er daadwerkelijk Tomahawk-kruisraketten zullen worden aangeschaft. Dit geldt vooral met het oog op de aanstaande federale verkiezingen en de daaropvolgende regeringsvorming, waardoor de actieradius van het federale ministerie van Defensie waarschijnlijk zal worden beperkt. En dan is er nog de nieuwe Amerikaanse regering onder leiding van Donald Trump. Het is moeilijk te voorspellen hoe de Amerikaanse president zou reageren op een verzoek uit Duitsland.

In principe zijn de Verenigde Staten de laatste jaren bereid gebleken om de Tomahawk, die oorspronkelijk ontwikkeld was voor gebruik op schepen en onderzeeërs, te exporteren naar bondgenoten. De zeestrijdkrachten van Groot-Brittannië en Australië maken al gebruik van de raket. Ook Canada, Japan en Nederland zijn van plan het in hun zeemacht in te voeren. Ook de Duitse fregatten van de klasse 127, die in het komende decennium geleverd worden, zullen in principe met Tomahawks worden uitgerust. Het lijkt erop dat de VS hierover nog geen definitief besluit heeft genomen.

https://www.hartpunkt.de/wp-content/uploads/2024/07/Zusammensetzung-einer-Typhon-Feuereinheit-der-U.S.-Army_Bild_U.S.-Army-1068x805.webp

De afmetingen van het wapen zijn zodanig dat het kan worden afgevuurd vanaf standaard torpedobuizen of het Vertical Launching System Mk 41 van oppervlakteschepen. Voor gebruik vanaf de grond heeft Lockheed Martin een raketwerper ontwikkeld met de naam MK 70 Mod 1. Het bevat vier cellen van het op een schip gebaseerde Mk 41 Vertical Launch System in zijn grootste variant, de Strike-versie, in een 40-voet container. Het Vertical Launch System werd ook ontwikkeld door Lockheed Martin. Hoewel de Amerikaanse landstrijdkrachten verantwoordelijk zijn voor de Multi-Domain Task Forces die zijn uitgerust met Tomahawks, hoeft dit niet per se een blauwdruk te zijn voor het Duitse leger. Volgens berichten heeft de luchtmacht al aangegeven dat zij in de toekomst interesse heeft in het inzetten van strategische grond-grondwapens. Niet in de laatste plaats omdat het over de vereiste eigenschappen beschikt om doelen op grote afstand aan te vallen.

Tomahawk, SM-6 en nieuw hypersonisch wapen Dark Eagle komen naar Duitsland
https://www.hartpunkt.de/tomahawk-sm-6-und-neue-hyperschallwaffe-dark-eagle-kommen-nach-deutschland/

[Harald]

New Air-Launched Cruise Missile Teased By General Atomics

General Atomics entering the air-to-surface missile market space makes sense, especially given a surge of interest in lower-cost designs.


General Atomics has offered a look at a new air-to-surface missile it is developing. The emergence of the project comes at a time of great and still growing interest, especially within the U.S. military, in new air-launched strike munitions, particularly ones that are cheaper and easier to produce than existing designs.

A rendering of the new weapon from General Atomics' Electromagnetic Systems Group, currently referred to simply as the "Strike Missile," is on display at the company's booth at the Surface Navy Association's main annual symposium that kicked off this week. A company representative on the show floor could not provide TWZ with any additional information and cautioned that the name could change in the future.

From what can be seen in the rendering, the slab-sided design with two lugs on top features an air-breathing propulsion system with a single ventral intake. A long rectangular strake is also visible along the body and there are four additional fins at the tail end. There are no other clear indications as yet about its size, performance, and other specifications.

.../...

https://www.twz.com/air/new-air-launched-cruise-missile-teased-by-general-atomics

[Harald]

Stealthy AGM-158C Long-Range Anti-Ship Missiles To Arm F-15EX, F-15E

Arming the F-15E and EX with AGM-158Cs will give the Air Force a major boost in its ability to target enemy ships over long distances.

The arsenals of the U.S. Air Force's F-15E Strike Eagle and F-15EX Eagle II combat jets look set to grow with the addition of stealthy AGM-158C Long-Range Anti-Ship Missiles (LRASMs). F-15Es and EXs armed with LRASMs would give the Air Force a major boost in its ability to engage enemy warships, which could be particularly valuable in any future high-end fight in the Pacific against China.

The U.S. Navy's Naval Air Systems Command (NAVAIR) announced its intention to negotiate a sole-source contract with Lockheed Martin, the prime contractor for LRASM, to integrate the C-1 variant of the missile onto the F-15E and EX earlier today. The Navy manages the LRASM program on the U.S. military side. The AGM-158C-1 is the main subvariant of the LRASM in production now. An extended-range version of the missile, the AGM-158C-3, able to fly roughly twice as far (around 600 miles versus 200-300 miles based on available information), which will also feature other improvements, is now in development.



Navy F/A-18E/F Super Hornets and Air Force B-1 bombers are the two available launch platforms for LRASM now. Work is already underway to integrate the missiles onto the Navy's P-8 Poseidon maritime patrol plane and at least some variants of the stealthy F-35 Joint Strike Fighter.

Integrating the AGM-158C now onto Air Force F-15E and EX makes good sense. The Strike Eagle and other F-15 variants in that extended family can employ non-stealthy and far shorter-ranged Harpoon anti-ship missiles, but it's unclear if the Air Force has those weapons available for F-15E units now and/or if they actively train to employ them. The Air Force's Strike Eagles are already a platform of choice for employing members of the AGM-158 Joint Air-to-Surface Standoff Missile (JASSM) family on air-launched land-attack cruise missiles from which the LRASM was derived. The EX has demonstrated its ability to employ JASSMs, as well.

The large overall payload capacity of the Strike Eagle and the Eagle II should also allow a single one of either of the jets to carry a significant number of AGM-158C at once. The Air Force has test-loaded five JASSMs, which have the same external form factor as the LRASM, onto a single F-15E in the past.


An F-15EX loaded with a JASSM, as well as a number of AIM-120 Advanced Medium Range Air-to-Air Missiles (AMRAAM).


An F-15E loaded with five JASSMs

https://www.twz.com/air/f-15exs-and-f-15es-set-to-get-stealthy-agm-158c-long-range-anti-ship-missiles