Spanningen in Venezuela

[Ace1]

De Nederlandse kapitein Pim en zijn vrouw zitten in een Venezolaanse cel, maar er gloort hoop

Terwijl Venezuela mondjesmaat politieke gevangenen vrijlaat, wachten families gespannen op nieuws over hun dierbaren. Onder hen zijn een Nederlandse kapitein en zijn vrouw.

De Nederlandse kapitein Pim speurde met zijn schip in juni 2025 de zeebodem af voor de kust van Venezuela. Samen met zijn vrouw en andere bemanningsleden zocht hij naar een wrak uit de Tweede Wereldoorlog. Het wrak zou nog een grote hoeveelheid waardevol koper bevatten dat de kapitein dolgraag naar boven wilde halen.

Maar de Venezolaanse marine maakte abrupt een einde aan de expeditie van de Nederlandse 'schatzoekers'. Op 13 juni werd de N35, het tachtig meter lange schip van de Nederlander, onderschept en geëscorteerd naar een eiland voor de Venezolaanse kust. De negenkoppige internationale bemanning, onder wie Pim en Angelique, werd vastgezet op verdenking van spionage.

Hoop op vrijlating
Zeven maanden later zitten de Nederlandse kapitein en zijn vrouw nog altijd vast in een Venezolaanse cel. Ze maken deel uit van een groep van vele honderden gevangenen die onder dubieuze omstandigheden vastzitten in het land.

Maar er gloort hoop op hun vrijlating sinds de ontvoering en aanhouding van president Nicolás Maduro door de VS eerder deze maand. Voor het weekend zei de Venezolaanse regering een 'aanzienlijk' aantal gevangenen vrij te laten als teken van goede wil, onder wie buitenlandse gedetineerden. Het regime voegde eraan toe dat maandag nog eens meer dan honderd gedetineerden zijn vrijgelaten.

Foro Penal, een ngo die zich inzet voor politieke gevangenen, heeft de identiteit van tot nu toe bijna vijftig vrijgekomen gevangenen kunnen achterhalen. De groep met vrijgelaten gedetineerden telt ook enkele Italianen en Spanjaarden. Een van hen is een Spaans bemanningslid van de N35.

Schatzoekers op zee
De vastgezette Nederlandse kapitein van de N35 is een 'schatzoeker'. Hij speurt met anderen zeeën af op zoek naar oorlogswrakken met waardevolle buit aan boord. Nabij het Caribisch gebied zou volgens zijn informatie zo'n oorlogswrak op de bodem moeten liggen met 3000 ton koper aan boord. Het doel was om het wrak te vinden en de waardevolle buit veilig te stellen.

Begin mei maakte de bemanning met het schip de oversteek vanaf de Canarische Eilanden. Het plan was om koers te zetten in de richting van Trinidad en Tobago, een eilandengroep voor de Venezolaanse kust.

Tijdens het zoeken in het gebied kreeg de Venezolaanse marine de N35 al snel op de radar. Het schip maakte afwijkende vaarbewegingen en voer telkens heen en weer. De marine nam na enige tijd contact op met het schip via de scheepsradio, blijkt uit de door Venezuela openbaar gemaakte communicatie met de N35.

De Nederlandse kapitein bevestigde in het radioverkeer aan de marine dat het schip met sonarapparatuur zoekt naar een oud wrak uit de Tweede Wereldoorlog. Maar hij leek zich van geen kwaad bewust. "We varen niet in Venezolaanse wateren", hield de kapitein vol.

Aan de ketting op Isla Margarita
De Venezolaanse marine leek daar geen boodschap aan te hebben. "Wij zullen deze activiteit als illegaal beschouwen", antwoordde die. Niet veel later onderschepte de marine het schip. Vrienden en familie van de bemanning kregen na enkele dagen geen contact meer. Het schip ligt intussen aan de ketting op het Venezolaanse eiland Isla Margarita.

Kort na de onderschepping sprak de Venezolaanse minister van Defensie, Vladimir Padrino López, op televisie over de onderschepping. De N35 voer door "onbetwistbaar Venezolaanse wateren", zei hij, en was "zeer verdacht". Het zou "wetenschappelijk onderzoek" uitvoeren. De autoriteiten spraken van spionage en van het zoeken naar olievoorraden. In het gebied waar de N35 voer ligt een van de grootste olievoorraden ter wereld.

Jurist Peter van der Kruit, deskundig op het gebied van scheepvaart- en maritiem recht, zegt dat het zoeken naar wrakken in de exclusieve economische zone van een land meestal illegaal is, zeker als toestemming van het land ontbreekt. "Duiken naar schatten valt in dit geval onder het Venezolaans recht."

Desondanks zoeken duikers regelmatig naar wrakken, zegt Van der Kruit. Welke straffen landen hanteren voor het overtreden van de regels, is overal anders. "In Nederland levert het meestal geldboetes op."

Geen communicatie met de buitenwereld
De zaak van de bemanning van de N35 ligt uiterst precair. Familie en vrienden van de Nederlandse Pim en Angelique willen niet publiekelijk reageren uit angst voor de gevolgen die dat zou kunnen hebben voor hun mogelijke vrijlating. Pim zit in de El Rodeo-gevangenis en heeft geen mogelijkheid om te communiceren met de buitenwereld.

De familie tast in het duister. Het is onduidelijk of er überhaupt een proces is geweest tegen de bemanning. Gevangenen die inmiddels zijn vrijgekomen en in dezelfde gevangenis zaten als de Nederlandse kapitein geven wisselende verklaringen af over hoe het met hem gaat.

Over Nederlandse gevangenen in Venezuela doet het ministerie van Buitenlandse Zaken geen uitspraken. "Dit omdat het hun eventuele zaken meestal niet helpt als we daarover publiekelijk uitspraken doen", aldus een woordvoerder.

De volledige namen van Pim en Angelique zijn bij de hoofdredactie bekend.

https://www.trouw.nl/binnenland/de-nederlandse-kapitein-pim-en-zijn-vrouw-zitten-in-een-venezolaanse-cel-maar-er-gloort-hoop~be03ace7/

[Ace1]

Tanker met Venezolaanse olie aangemeerd op Curaçao op verzoek van VS

Een olietanker met Venezolaanse olie is woensdagochtend (lokale tijd) aangemeerd op Curaçao. Dit maakt onderdeel uit van een plan van twee van 's werelds grootste grondstoffenhandelaren om Venezolaanse olie te verplaatsen naar opslagfaciliteiten in het Caribisch gebied.
De Trafigura Group en de Vitol Group ontvangen deze week minstens 4,8 miljoen vaten Venezolaanse ruwe olie, zo meldde persbureau Bloomberg. De olie maakt deel uit van een grote verkoop van meer dan 50 miljoen vaten, die door de VS is georganiseerd.

https://www.telegraaf.nl/financieel/tanker-met-venezolaanse-olie-aangemeerd-op-curacao-op-verzoek-van-vs/123790216.html

[Ace1]

'VS gebruikte gecamoufleerd vliegtuig bij aanval op vermeende drugsboot'

De Verenigde Staten hebben bij de aanval op een vermeende drugsboot bij Venezuela begin september gebruikgemaakt van een vliegtuig dat was gecamoufleerd als burgervliegtuig. Daarmee heeft het land volgens The New York Times Amerikaanse en internationale wetten overtreden.

Het vliegtuig was volgens de krant overgeschilderd om eruit te zien als een normaal burgertoestel. Aan de buitenkant waren ook geen wapens te zien. De opvarenden van de boot wisten zo niet dat ze door een militair toestel werden benaderd.

Volgens deskundigen die The New York Times sprak, heeft het Amerikaanse leger zich schuldig gemaakt aan een oorlogsmisdrijf.

Bij de aanval kwamen elf opvarenden om het leven. Twee van hen klampten zich vast aan het wrak; bij een tweede beschieting werden ook zij om het leven gebracht.

De Amerikaanse actie riep meteen een golf van verontwaardiging op. Er waren veel vragen over de juridische basis voor het Amerikaanse optreden. Later werd ook bericht dat het bootje niet onderweg was naar de VS, maar vermoedelijk naar Suriname.

The New York Times heeft vragen over het gebruik van het vermomde vliegtuig voorgelegd aan de betrokken instanties in Amerika, maar bevestiging van de bevindingen van de krant blijft uit. De reden is onder meer dat het toestel een geheime status heeft, waardoor er geen informatie mag worden gedeeld. Een woordvoerder van het Witte Huis zegt in het artikel dat de aanval op de boot voldoet aan de eisen van het internationaal oorlogsrecht.

Na de aanval begin september volgden er meer. De Amerikanen doodden honderden opvarenden van vermeende drugsboten zonder vorm van berechting.

De Amerikanen hadden voorheen als beleid dat boten die werden verdacht van drugssmokkel werden gestopt. Als er bij een doorzoeking drugs werden gevonden, werden de verdachten voor een rechter gebracht.

Nederlandse marine
Ook ons land was nauw betrokken bij die aanpak vanwege de strategische ligging van de eilanden Bonaire, Curaçao en Aruba, die bij het Koninkrijk der Nederlanden horen. Ze liggen voor de kust van Venezuela in een gebied waar veel drugs worden gesmokkeld.

De Nederlandse marine werkte daarom vaak samen met de Amerikanen, maar die samenwerking is vanwege de aanvallen abrupt gestopt. Minister Brekelmans zei in een toelichting dat de Amerikanen een andere "route" hebben ingezet door verdachten niet aan te houden maar te beschieten. "Dat is echt aan hen om dat te doen, daar maken wij geen deel van uit."

Het blijft onduidelijk waarom de Verenigde Staten gebruik zouden hebben gemaakt van het vermomde vliegtuig. Bij andere aanvallen op vermeende drugsboten maakte de VS gebruik van militaire drones.

https://nos.nl/artikel/2598016-vs-gebruikte-gecamoufleerd-vliegtuig-bij-aanval-op-vermeende-drugsboot

[Ace1]

Amerikaans olieplan Venezuela slokt 13 procent van wereldwijd CO2-budget op

De Amerikaanse plannen om de oliereserves van Venezuela aan te boren zouden meer dan een tiende van het wereldwijde resterende koolstofbudget opslokken dat nodig is om de 1,5 graad opwarming van de aarde tegen te gaan. Dat blijkt uit een exclusieve analyse uitgevoerd door ClimatePartner, een bedrijf dat zich bezighoudt met koolstofboekhouding, schrijft The Guardian. 

De Amerikaanse plannen om de oliereserves van Venezuela aan te boren zouden meer dan een tiende van het wereldwijde resterende koolstofbudget opslokken dat nodig is om de 1,5 graad opwarming van de aarde tegen te gaan. Dat blijkt uit een exclusieve analyse uitgevoerd door ClimatePartner, een bedrijf dat zich bezighoudt met koolstofboekhouding, schrijft The Guardian. 

Hoewel het onheilspellend klinkt, is het volgens The Guardian onwaarschijnlijk dat de volledige Venezolaanse oliereserves worden gebruikt. De olie-infrastructuur van het Zuid-Amerikaanse land is aan het vervallen en afbrokkelen na jaren van sancties. Toch heeft de Amerikaanse president Donald Trump oliemaatschappijen aangespoord om 100 miljard dollar te investeren om de oliebronnen weer te laten vloeien, nu de Venezolaanse president Nicolás Maduro is afgezet. 'We gaan hoeveelheden olie winnen die maar weinig mensen ooit hebben gezien', aldus Trump.

Zwaar vervuilend
De analyse uitgevoerd door ClimatePartner modelleerde de koolstofimpact van de groei van de olieproductie in Venezuela met een half miljoen vaten per dag tegen 2028, oplopend tot ruim 1,5 miljoen vaten per dag tussen 2035 en 2050. Dat scenario zou op zichzelf 13 procent van het totale resterende koolstofbudget opslokken om de opwarming van de aarde binnen de 1,5 graad Celsius te houden.

https://www.bnr.nl/nieuws/duurzaamheid/10591902/amerikaans-olieplan-venezuela-slokt-13-procent-van-wereldwijd-co2-budget-op

[Harald]

Hoe Nederland met vier oorlogsschepen een presidentswissel in Venezuela afdwong

https://www.volkskrant.nl/binnenland/hoe-nederland-met-vier-oorlogsschepen-een-presidentswissel-in-venezuela-afdwong~b30b02cc/

Hahahaha wel grappig om deze info te lezen, nooit geweten

https://nl.wikipedia.org/wiki/Nederlands-Venezolaanse_crisis_van_1908

vier Nederlandse schepen, de Hr.Ms. Gelderland, Hr.Ms. Jacob van Heemskerck, Hr.Ms. Friesland en de Hr.Ms. De Ruyter, voeren naar de Venezolaanse kust om deze te blokkeren




Demonstratietochten langs de kust
Op Curaçao was weinig opwinding merkbaar. Natuurlijk werd er gemopperd op de Venezolanen en de moeilijkheden met de kustvaart en de handel, maar voor de rest geloofde men het wel. Op een paar Venezolanen die voor de dictator waren gevlucht, werd weinig acht geslagen. Intussen maakte het eskader van tijd tot tijd een soort demonstratietochten langs de kust van Venezuela. En voor de rest lummelden de schepen wat rond in het Schottegat. Een aantal maanden gebeurde er helemaal niks. De partijen leken elkaar te negeren, onder het toeziend oog van een Amerikaanse kruiser die af en toe aanlegde op Curaçao voor wat vertier met Amerikaanse dollars.
Soms voerde zo'n demonstratietocht in de richting van La Guaira, de havenstad voor Caracas. De schepen leken aanstalten te maken om de haven binnen te varen, maar gooiden vlak voor de ingang dan het roer om. Uiterlijk leken de schepen niet gevechtsklaar, maar aan boord was het wel anders. Benedendeks stond iedereen klaar om bij het eerste sein meteen in alarmstelling te gaan. Volgens de seinbrigade op de brug werden alle bewegingen vanaf de kust nauwkeurig gevolgd, maar kennelijk wilde geen van beide partijen de eerste zijn om een gewapend conflict aan te gaan.  En dus gebeurde er ook niks, tot opluchting aan beide kanten.
Bij een andere kusttocht was er voor de Heemskerk wel een succesje te melden. Bij dageraad zag de uitkijker een schoener, die, toen hij het pantserschip zag, probeerde onder de wal door naar een baai te vluchten. De veel snellere Heemskerk sneed hem echter de pas af. Het bleek een Venezolaans schip te zijn. En nog wel het regeringsschip de "31e Mayo" – refererend aan een datum uit de Venezolaanse geschiedenis. Met gewapende sloepen gingen de Nederlanders erop af. Hun vangst was niet onaanzienlijk: het schip was geladen met materialen voor het bouwen van een versterkte post ergens aan de kust. Er waren ook wat wapens aan boord. De bemanning was gekleed in armoedige vodden die voor uniformen moesten doorgaan. Ze waren bewapend met ouderwetse vuurslaggeweren, de 'Capitano' met een soort kromme sleepsabel die vastgeroest zat in een schede. Het was er met geen mogelijkheid uit te krijgen, zodat de kapitein het mocht behouden. De bemanning mocht een vlot maken van het barringhout dat aan boord was en werd richting het strand geduwd. Het ging om het schoenertje en niet om de arme duivels aan boord. Het scheepje werd vastgemaakt aan de Heemskerk en naar Curaçao gesleept.
Toen pas werd de bevolking van Curaçao wakker. Het binnenbrengen van het gekaapte schip gaf aanleiding tot grote vreugde. In de plaatselijke kranten verschenen opgetogen artikelen over het 'heldenfeit'. De Venezolaanse dictator zou zich nu wel gedwongen voelen tot herstel van de 'goede betrekkingen met Nederland'. De marinemannen moesten erom grinniken en dachten er het hunne van..
Toch kregen de opgewonden journalisten sneller hun zin dan ze gedacht hadden. Korte tijd later werd bekend dat dictator Castro bij de zoveelste revolutie in zijn land de benen had genomen. Uiteraard met medeneming van de nodige staatseigendommen. De nieuwe machthebbers gaven de voorkeur aan normale betrekkingen met de Antillen, zodat de hele kwestie met een sisser afliep.

[Ace1]

Hoe Nederland met vier oorlogsschepen een presidentswissel in Venezuela afdwong

Venezuela krijgt vaker te maken met machtsingrijpen, blokkades en buitenlandse bemoeienis. In 1908 forceerde Nederland er met marineschepen zelfs een politieke omwenteling.

Als koloniale mogendheid was Nederland niet vies van machtspolitiek. Dat ondervond Venezuela, buurland in het Caribisch deel van het koninkrijk, in 1908. Jarenlang had José Cipriano Castro Ruiz, president sinds 1899, zijn aanspraken op de benedenwindse eilanden (Curaçao, Aruba en Bonaire) kracht bijgezet met invoerheffingen en andere 'treiterpraktijken'. De regering in Den Haag had daartegen zwakjes geprotesteerd, tot misnoegen van de inwoners van Curaçao die voor hun broodwinning waren aangewezen op de handel met Venezuela.

Maar toen Castro in mei 1908 het handelsverkeer tussen Curaçao en Venezuela verder afkneep, en de Nederlandse consul in Caracas het land uitzette, was voor Nederland de maat toch echt vol. Met de inzet van vier pantserdekschepen onderwierp het Venezuela aan een blokkade. Daarmee schiep Nederland welbewust de voorwaarden voor een machtswisseling – een verschijnsel waarmee het jonge land al veel ervaring had opgedaan. Castro werd afgezet door zijn vicepremier Juan Vicente Gómez. Die trok de anti-Nederlandse maatregelen van zijn onfortuinlijke voorganger schielijk in. En zo leerde Venezuela – niet voor het eerst en zeker niet voor het laatst – dat zijn soevereiniteit begrensd was, en dat het met eigenzinnig beleid een militaire interventie over zichzelf kon afroepen.

De redactie van de krant Amigoe die Curaçao toonde zich er 'bijzonder verheugd over dat het weifelend dralen en talmen nu een einde heeft genomen'. Maar in werkelijkheid viel op de flinkheid van Nederland wel iets af te dingen: tevoren had het zich ervan vergewist dat de Verenigde Staten geen bezwaar zouden maken tegen Europees machtsvertoon in hun achtertuin. De Amerikanen stonden dit toe, op voorwaarde dat Nederland afzag van militair ingrijpen op het Venezolaanse vasteland.

Castro op zijn beurt, rekende op Amerikaanse bescherming en meende zich dus een ferme houding tegenover Nederland te kunnen veroorloven. Met zijn grootspraak – hij spiegelde zich aan Napoleon – en zijn nalatigheid bij de afbetaling van schulden had Castro het echter ook bij de Amerikanen verbruid. En dat had de Venezolaanse 'caudillo' kunnen weten: al in 1902 hadden Groot-Brittannië, Duitsland en Italië het weerspannige land met Amerikaanse instemming enige tijd van de buitenwereld afgesloten.

Het lot van Venezuela, dat zich in 1830 had afgescheiden van de Groot-Colombiaanse Republiek, is aanhoudend door buitenlandse bemoeienis getekend. Steeds stonden nieuwe leiders op die naar de gunst van het Venezolaanse volk dongen door vreemde mogendheden te trotseren, en steeds ontpopten die leiders zich na verloop van tijd als autocraten en internationale paria's. Zo stond de voornoemde president Castro bij de Amerikanen te boek als 'een gestoorde bruut'. Voor het sociaaldemocratische Kamerlid Henri van Kol, die in 1904 een reis door het Caribisch deel van het koninkrijk had gemaakt, was hij 'een Nero in miniatuur' voor wiens lusten geen vrouw veilig was.

Nederland heeft steeds afzijdigheid nagestreefd in de kwesties waarbij Venezuela was betrokken, maar kon zich die vanwege zijn geografische nabijheid zelden veroorloven. Voor Venezolaanse opstandelingen was Curaçao – zo'n 60 kilometer van Venezuela verwijderd – een veel gebruikte uitvalsbasis. Dit gegeven stelde de Nederlandse autoriteiten geregeld voor de vraag op welk paard zij moesten inzetten: de zittende machthebbers in Caracas of hun uitdagers?

Soms pakte zo'n gok verkeerd uit: in 1870 gaf Nederland gehoor aan het verzoek van de Venezolaanse president Monagas om zijn op Curaçao verblijvende rivaal Antonio Blanco uit te leveren. Hiermee werden diens plannen voor een machtsovername echter juist bespoedigd: hij verdreef Monagas en richtte zijn pijlen vervolgens op Nederland – als wraak voor zijn uitlevering. Hij hief invoerheffingen die met name Curaçao hard troffen, hij pakte enkele (onbewoonde) eilanden van Nederland af en hij spoorde Duitsland – dat koloniale ambities koesterde – meermaals aan om zich over de benedenwindse eilanden te ontfermen. De Duitse marineleiding zou hier wel oren naar hebben gehad. Maar de regering in Berlijn beschikte anders – na raadpleging van de Duitse ambassadeur in Washington: uitvoering van deze plannen zou op krachtige Amerikaanse bezwaren stuiten.

https://www.volkskrant.nl/binnenland/hoe-nederland-met-vier-oorlogsschepen-een-presidentswissel-in-venezuela-afdwong~b30b02cc/

[Ace1]

Ben benieuwd hoe deze bal gaat rollen.

Reuters heeft meer info die niet achter de betaalmuur zit.

https://www.reuters.com/business/energy/vitol-trafigura-talks-with-us-venezuelan-oil-sales-sources-say-2026-01-08/

[Ace1]

Venezolaanse chaos en olie: verdienmodel voor Nederland en Curaçao

Nadat de Colombiaanse grensstad Cúcuta in 1875 werd getroffen door een aardbeving, spoot er aan de Venezolaanse kant van de grens een enorme hoeveelheid zwarte vloeistof uit de grond. De landeigenaar vroeg zijn goede vriend Carlos González Bona om in een lab te onderzoeken of het was wat hij dacht dat het was.

Het bleek inderdaad olie. De landeigenaar richtte Táchira Petrolia op, Venezuela's eerste commercieel succesvolle oliebedrijf, González Bona werd mede-eigenaar met een kwart van de aandelen. Anderhalve eeuw later zit zijn achterachterkleindochter Mary Goiri (58) in haar kantoor in de Curaçaose hoofdstad Willemstad. De glazen wand biedt uitzicht op het fitnesscentrum waarvan ze manager is. 'Ik bezit helaas geen olie', zegt ze lachend.

Goiri kwam 37 jaar geleden vanwege de liefde naar Curaçao, maar voelt zich nog altijd diep verbonden met haar geboorteland. Ze is oprichter van Venex, een organisatie die zich inzet voor Venezolaanse vluchtelingen op het eiland, en lokale vertegenwoordiger van Vente, de partij die is opgericht door oppositieleider en Nobelprijswinnaar Maria Corina Machado.

Goiri is kritisch over Curaçao, een land dat in haar ogen veel te weinig heeft gedaan voor de tienduizenden gevluchte Venezolanen die hier sinds 2013 zijn gearriveerd, en waarvan een deel weer is vertrokken bij gebrek aan hulp en mogelijkheden. 'Er was geen enkele empathie, ook niet voor politieke vluchtelingen', zegt ze. 'En nu er weer zicht is op Venezolaanse olie, staat de regering te trappelen om daarvan te profiteren.'

Een kwartiertje rijden verderop, in de historische binnenstad van Willemstad, vertelt Max Scriwanek (64) dat dit volledig in lijn is met de geschiedenis, waarin Nederland, Curaçao en Venezuela al eeuwenlang door politiek en olie met elkaar verknoopt zijn. Een verleden dat in Nederland nauwelijks bekend is. 'Curaçao is altijd toevluchtsoord en uitvalsbasis geweest voor Venezolaanse dissidenten', zegt hij. 'En economische belangen zijn voor Curaçao en Nederland altijd leidend geweest in de relatie.'

Toeristenmagneet
Als Scriwanek door het oude centrum loopt, ziet hij niet alleen de toeristenmagneet die het nu is, maar ook de stad zoals ze er in het verleden bij lag. Omdat hij hier is geboren en getogen, maar vooral omdat hij directeur is van het Nationaal Archief Curaçao. Scriwanek houdt zich sinds zijn studie geschiedenis bezig met de historische banden tussen Curaçao en Venezuela, het buurland op zo'n 60 kilometer varen van de kust.

Op de iconische drijvende Pontjesbrug wijst hij naar de kleurrijke Handelskade. De terrassen zitten vol toeristen, er wordt Heineken geschonken en er staan bitterballen en mini-frikandellen op het menu. 'Vroeger was hier de haven', vertelt Scriwanek. 'Aan de overkant, in de wijk Otrabanda, woonden veel Venezolaanse revolutionairen.'

Ook Venezuela's beroemdste revolutionair, Simón Bolívar, de man die een groot deel van Zuid-Amerika bevrijdde van de Spanjaarden, heeft het eiland gebruikt als uitvalsbasis. Hugo Chávez, de inmiddels overleden oud-president van Venezuela, zag zichzelf als spirituele opvolger van Bolívar, bestempelde zijn socialistische project als 'Bolivariaanse revolutie' en doopte het leger om tot 'Bolivariaanse strijdkrachten'.

In Curaçao is beduidend minder aandacht voor de Venezolaanse held. Op het terrein van het luxueuze Avila Beach Hotel staat, pal naast de infinitypool, het huis waar Bolívar veel tijd heeft doorgebracht. Het is nu een wat stoffig museum zonder airco. Vanuit het raam kijk je op het opgespoten privéstrand van het hotel, een man dobbert op een opblaasflamingo in de zee. De hotelgasten hebben weinig interesse voor het museum, bevestigt de receptionist.

Extreme instabiliteit
Nadat de Spanjaarden in 1821 waren verdreven, begon in Venezuela een periode van extreme politieke instabiliteit. Machthebbers wisselden elkaar in razendsnel tempo af, in Curaçao werden de machtsgrepen voorbereid en manschappen geronseld. 'Rijke kooplieden gaven leningen aan revolutionairen om wapens te kopen', zegt Scriwanek. 'Als het lukte de macht te grijpen, moesten ze terugbetalen.' Lange tijd gold: hoe meer instabiliteit in Venezuela, hoe hoger de winsten.

In 1908 had de toenmalige Venezolaanse machthebber Cipriano Castro schoon genoeg van de vrijplaats aan de overkant. Hij blokkeerde de Curaçaose haven, waarna lokale kooplieden, die veel geld verdienden met de internationale handel, militair ingrijpen eisten van Den Haag. 'Ook destijds was er tweespalt in Nederland over de vraag of ingrijpen wel gerechtvaardigd was. En Nederland moest toestemming vragen aan Amerika. De Monroe-doctrine was al van kracht, Europa mocht zich eigenlijk niet bemoeien met het Amerikaanse continent.'

Uiteindelijk stuurde Nederland vijf oorlogsschepen naar Venezuela om de blokkade te breken. Castro zat op dat moment voor een nieroperatie in Duitsland, de Venezolaanse vicepresident Juan Vicente Gómez profiteerde van de chaos, greep de macht en behield die tot zijn dood in 1935. Gómez ontpopte zich tot een zeer wrede dictator die dissidenten in martelgevangenissen opsloot. Tegelijkertijd werd de band met Nederland een stuk warmer, vooral nadat Shell in 1912 grote belangen verwierf in Venezolaanse olie. Scriwanek: 'Shell-directeur Henry Deterding kon uitstekend overweg met Gómez.'

Het bedrijf van Goiri's betovergrootvader was nog steeds actief, maar kon onmogelijk concurreren met de internationale spelers die Venezuela overspoelden toen bleek hoe enorm de olievoorraden waren. Na zijn dood is ook het tijdens de aardbeving ontdekte olieveld aan Shell verkocht. 'Ik heb niet meer kunnen profiteren van zijn aandelen', zegt Goiri grinnikend.

Historicus Martin van den Blink, die onderzoek deed naar de betrekkingen tussen Venezuela, Nederland en Curaçao in die periode, zegt dat Nederland niet zo goed wist wat het aan moest met de vluchtelingenstroom die op gang kwam als gevolg van de wreedheden van Gómez. 'Nederland wilde Venezuela te vriend houden vanwege de olie, en dissidenten dus niet meer steunen. Aan de andere kant was terugsturen ook riskant. Als zo'n dissident in de toekomst de macht zou grijpen, zou dat economisch nadelig uit kunnen pakken.'

Van alle tijden
Een knalroze toeristentrein houdt halt voor Fort Amsterdam, waar de regering zetelt. De inzittenden stappen uit, slenteren het fort binnen en maken foto's van het uitzicht op de zacht kabbelende zee. De Venezolaan Rafael Simón Urbina viel hier in 1929 met 250 manschappen binnen, ontvoerde de Nederlandse gouverneur en roofde het wapendepot leeg. Doel van de actie was Gómez omverwerpen, wat mislukte.

Aan de overkant van het fort verkoopt Dayana Ocando (36), een Venezolaanse inwoner van Curaçao, met haar eveneens Venezolaanse echtgenoot Older Villamizar (41) chicha vanuit een kar. Op hun schorten staat met kleurige letters 'Chichaawo!' Chicha is een typisch Venezolaans en uiterst romig drankje van rijst, melk en suiker. Awo betekent 'nu' in het Papiaments. 'We willen benadrukken dat we broedervolken zijn', zegt Ocando.

Ze moet lachen als ze het verhaal over de ontvoerde gouverneur hoort. 'Het is dus helemaal niet raar wat Trump heeft gedaan', zegt ze, refererend aan de ontvoering van president Nicolás Maduro door de Amerikanen. Ze gooit smarties en een klodder Nutella in de beker van een meisje dat chicha 'met alles erop en eraan' heeft besteld. 'Staatshoofden thuis ontvoeren is kennelijk van alle tijden.'

De erfenis van de Gómez-periode ligt midden op het eiland te roesten in de hete middagzon: olieraffinaderij Isla. In de hoogtijdagen werkten hier meer dan tienduizend werknemers, afkomstig uit de hele regio. Isla, een immens industrieel complex, was speciaal gebouwd om de zware Venezolaanse olie te verwerken. Nu rest alleen vergane glorie, Isla ligt al jaren stil.

Bakken geld
De problemen begonnen met een Venezolaanse wet uit 1942. Isla was tijdens de Tweede Wereldoorlog essentieel voor de brandstofvoorziening van de geallieerden, de Venezolanen keken met steeds meer afgunst naar de bakken geld die Curaçao binnenstroomden en de dure auto's die er rondreden. Venezuela besloot dat olie uit nieuwe concessies voortaan in Venezuela geraffineerd moest worden.

Nadat de olievelden uit de oude concessies waren leeggetrokken, gaf Shell de raffinaderij in 1985 aan Curaçao, die de exploitatierechten aan het Venezolaanse staatsoliebedrijf PdVSA verhuurde. Door wanbeheer en internationale sancties kon PdVSA de raffinaderij niet rendabel houden en trok het zich in 2019 terug. Alleen de half verweerde logo's op de opslagtanks herinneren nog aan het bedrijf.

In de periode dat PdVSA Isla runde, is de relatie tussen Venezuela en Curaçao opnieuw drastisch veranderd. In het begin kwamen Venezolanen nog vakantie vieren op het eiland. Ze stonden erom bekend een stuk meer te spenderen dan de gemiddelde Nederlandse toerist. Maar vanaf 2013 ging het razendsnel bergafwaarts: Maduro draaide de laatste restanten van de democratie de nek om, de economie raakte in een vrije val.

Sindsdien komen Venezolanen vrijwel alleen nog als vluchtelingen. Eerst met het vliegtuig, later ook met gammele bootjes. Een deel vlucht voor de bittere armoede, anderen vanwege de repressie of uit angst voor politieke vervolging. Curaçao heeft geen vluchtelingenbeleid, asiel aanvragen is er niet mogelijk en veel Venezolanen verblijven hier illegaal.

Razzia's
Goiri had de organisatie Venex eigenlijk opgericht om in Curaçao de voorverkiezingen voor de Venezolaanse oppositie te organiseren, maar al snel veranderde die in een hulporganisatie voor vluchtelingen, ongeacht hun politieke kleur. 'De Curaçaose politie hield razzia's. Venezolanen werden opgesloten en gedeporteerd: ze werden gezien als een probleem dat verwijderd moest worden.'

Goiri vindt het moeilijk te verkroppen dat er wereldwijd veel kritiek is op de Amerikaanse inval. 'Waar waren de zorgen over mensenrechten en internationaal recht toen Maduro duizenden politieke gevangenen opsloot en met scherp op demonstranten liet schieten? Waar waren ze toen vluchtelingen aan hun lot werden overgelaten?'

Voor het eerst is de razendsnel pratende Goiri even stil. Ze kijkt door de glazen wand naar de cliënten die zich met halters en gewichten in het zweet werken. 'Ik ben absoluut geen fan van Trump', zegt ze dan. 'Maar ik geloof wel dat hij een plan heeft, en dat Maria Corina Machado daar onderdeel van is.'

Operatie Machado
Machado was vooralsnog de laatste Venezolaanse dissident die Curaçao als toevluchtsoord heeft gebruikt. In december stapte ze in Venezuela op een bootje naar Curaçao, zo onthulden Amerikaanse media, en reisde door naar Oslo waar ze haar Nobelprijs voor de Vrede in ontvangst nam. 'Ik wist daar niks van', aldus Goiri, die Machado's partij Vente lokaal vertegenwoordigt. 'Het is allemaal in het diepste geheim gebeurd.'

De Curaçaose premier Gilmar Pisas wist naar eigen zeggen ook niets van Machado's ontsnappingsroute, hij wil er tot ergernis van de Curaçaoënaars ook weinig woorden aan vuilmaken. Liever kijkt hij vooruit, naar de nieuw ontstane economische kansen. Onder Maduro ging de olie naar China, Rusland en Iran, straks kan die misschien weer in Curaçao worden opgeslagen of overgeslagen, opperde hij op een persconferentie.

Ook de chicha-verkopers zijn optimistisch. 'Straks komen Venezolanen hier weer als toerist, dat is goed voor de verkoop', zegt Ocando, die inmiddels haar verblijfspapieren heeft geregeld. Ze hoopt binnenkort te laten zien dat Venezuela meer is dan olie, revolutie en politiek. 'We willen een reisbureau beginnen. Zodat de Curaçaoënaars de schoonheid van onze bossen, bergen en watervallen kunnen ontdekken.'

https://www.volkskrant.nl/buitenland/venezolaanse-chaos-en-olie-verdienmodel-voor-nederland-en-curacao~b8967d3c/

[Ace1]

Curaçao gokt op olie uit Venezuela

Een week na de ontvoering van Maduro stopt Curaçao de samenwerking met een energiebedrijf uit Hongkong. Nieuwe kansen voor olie liggen een stuk dichterbij – in Venezuela.

De regering van Curaçao zet de deuren open voor Venezolaanse olie. Op het eiland ligt een grote maar verouderde raffinaderij, die ooit gebouwd werd voor zware olie uit Venezuela. In een naastgelegen, nog intacte, opslagterminal kunnen zeven miljoen vaten olie worden opgeslagen. Die gaan weer volstromen, als het aan president Gilmar Pisas van Curaçao ligt. Samenwerking met het oliestaatsbedrijf van Venezuela ligt volgens hem voor de hand.

Mocht het zover komen dan zullen niet alleen de dakpannen van het vervallen kantoor en de solexen bij de ingang van de raffinaderij moeten worden vervangen. Er zijn grote investeringen nodig om het complex weer operationeel en milieuvriendelijker te maken. Maar president Pisas hoopt op een herstart. Hij is al langer bezig om Curaçao een toekomst mét olie te bezorgen.

Voor zo'n toekomst zullen de nu nog geldende handelssancties met Venezuela volledig moeten worden opgeheven, maar dat scenario lijkt een stuk dichterbij nu de Verenigde Staten controle claimen over de olieproductie in dat land. President Donald Trump heeft aangekondigd dat er meer olie opgepompt gaat worden. Hij zegt sancties te gaan opheffen.

Haastig ontbonden contracten
De afgelopen jaren deed de Curaçaose regering al pogingen om de raffinaderij en de opslagterminal een nieuw leven te geven. In 2024 sloot de regering een contract met energiebedrijf Vigor, waarvan het hoofdkantoor in Hongkong staat. Vigor kondigde miljoeneninvesteringen aan en zou dertig jaar lang de olie-infrastructuur van Curaçao gaan exploiteren.

https://www.trouw.nl/binnenland/curacao-gokt-op-olie-uit-venezuela~b0fa1b81/

[Benji87]

Ben benieuwd hoe deze bal gaat rollen.

Het zou natuurlijk wel hilarisch zijn dat we hier een Irak 2.0 gaan krijgen waarin iedereen aan de haal gaat met de olie behalve Amerika zelf

[Huzaar1]

Ben benieuwd hoe deze bal gaat rollen.

[Ace1]

Shell wil miljarden investeren in zijn oude wingebied Venezuela, ook Nederlands Vitol en Trafigura transporteren olie

Helaas zit de rest achter de betaalmuur.

https://www.telegraaf.nl/financieel/nieuws/shell-wil-miljarden-investeren-in-zijn-oude-wingebied-venezuela-ook-nederlands-vitol-en-trafigura-transporteren-olie/122950633.html

[Ace1]

Chevron wil uitbreiding van Amerikaanse vergunning om meer Venezolaanse olie te exporteren

Chevron, de Amerikaanse oliemaatschappij, streeft naar een uitbreiding van zijn vergunning om de export van Venezolaanse ruwe olie naar zijn raffinaderijen en mogelijk andere afnemers te bevorderen.

Door de beperkte productie onder de huidige sancties is de export van Venezolaanse ruwe olie door Chevron gedaald tot ongeveer 100.000 vaten per dag.

De regering-Trump wil meer Amerikaanse bedrijven betrekken bij de heropleving van de Venezolaanse olie-industrie.

Chevron, de Amerikaanse oliemaatschappij, onderhandelt momenteel met de Amerikaanse regering om zijn exploitatievergunning in Venezuela uit te breiden, met het oog op het verhogen van de export van Venezolaanse ruwe olie naar zijn eigen raffinaderijen en mogelijk ook naar andere afnemers.

Exportvolumes herstellen
Chevron neemt een unieke positie in als enige Amerikaanse oliemaatschappij die actief is in Venezuela en ruwe olie produceert en exporteert onder een speciale vrijstelling van Amerikaanse sancties. Door recente beperkingen op de vergunning van Chevron is de export van Venezolaanse ruwe olie naar de Verenigde Staten echter aanzienlijk gedaald, van 250.000 vaten per dag eerder tot ongeveer 100.000 vaten per dag in december.

Met de uitgebreide vergunning zou Chevron zijn eerdere exportvolumes kunnen herstellen en tegelijkertijd Venezolaanse ruwe olie kunnen leveren aan internationale partners voor distributie buiten de Amerikaanse markt, een praktijk die het bedrijf eerder heeft toegepast.

Uitbreiding van Amerikaanse betrokkenheid
Naast de uitbreiding van Chevron onderzoekt de regering‑Trump naar verluidt mogelijkheden voor andere Amerikaanse bedrijven om deel te nemen aan de Venezolaanse olie‑export. Het gaat onder meer om raffinaderijen als Valero Energy, een voormalige klant van de Venezolaanse staatsoliemaatschappij PDVSA, en de grote oliemaatschappijen Exxon Mobil en ConocoPhillips, waarvan de Venezolaanse activa ongeveer twintig jaar geleden werden genationaliseerd.

Die besprekingen vallen samen met een aanstaande ontmoeting van president Donald Trump morgen met olie‑executives in het Witte Huis. Het doel is om Amerikaanse bedrijven te betrekken bij de inspanningen om de olieproductie en -export van Venezuela weer op te voeren.

Olie-overeenkomst
Parallel aan die onderhandelingen boeken Washington en Caracas vooruitgang richting een overeenkomst waarin voorzien wordt in de levering van maximaal 30 tot 50 miljoen vaten Venezolaanse olie aan de Verenigde Staten. President Trump moedigt Amerikaanse oliemaatschappijen actief aan om te investeren in de energiesector van Venezuela.

https://businessam.be/chevron-wil-amerikaanse-vergunning-uitbreiden-voor-meer-venezolaanse/

[Ace1]

VS roepen Amerikanen op Venezuela 'onmiddellijk' te verlaten

Het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken heeft zaterdag Amerikanen in Venezuela opgeroepen het land 'onmiddellijk' te verlaten. Volgens het ministerie lopen zij risico bij wegversperringen waar gewapende milities voertuigen controleren op Amerikanen of op tekenen van steun aan de Verenigde Staten.

https://www.ad.nl/buitenland/live-venezuela-vs-roepen-amerikanen-op-venezuela-onmiddellijk-te-verlaten~a0365817/

[Huzaar1]

Je kunt op je vingers natellen dat elk europees bedrijf wat met de VS meedoet in het stelen van die olie daar hier last van gaat krijgen. Het is echt te simpel beredeneerd als je denkt dat iedereen daar zomaar opspringt.